Sonntag, 22. November 2015

Daut Emini - Në kujtim të babait


Nëntë vite pa ty, nëntë vite dhimbje

(Poezi e shkruar me lot në sy për babain tim të dashur,
me rastin e përvjetorit të nëntë të ndarjes nga jeta.
Nevzat Emini 1929-2006)

Sot mbushen nëntë vite, kur ti babë na ike
Nëntë vite mall, nëntë vite patëm dhimbje
Për ty babë që shkove, kurrë nuk u ktheve
Edhe pse shpresojmë dhe të presim ende!

Edhe atëherë babë, kur të kishim pranë 
Ashtu dhe tani babë, kur ty s’të kemi më
Të dashtëm atëherë, të duam edhe tani
Paramendo çka do bënim të ishte me ne!

Nënën e kemi babë, ty s’të zavendëson
Keni qenë i veçantë, për ne dhe të tjerë
Në shpirtë i pastër dhe në zemër i drejtë
Për ato që u njohën dhe jo vetëm për ne!

Me dhimbje në shpirtë dhe me lot në sy
Do të kujtojmë me mall sa të jemi gjallë
S’do të harrojmë babë, për jetë dhe mot
Për ty që të patëm do të ndihemi krenar!

Sonntag, 15. November 2015

Agim Gashi - Ikja juaj na mundëson të shijojmë lirine


(Shkaktari i shkrimit, UNESKO)

Ja si mllaqitin dhe shkumojnë tash, t´u fillu nga Kryeministri e zëvendsministri me shtat detyra tjera, ministra e ministresha, shokë e shoqe kallamoqe, amabasdor e ambasadore, delegat e delegate, se serbia po ndjek politik raciste ndaj Kosoves.

E kend po e rreni ju? A pra? Si nuk ju vjen marre?

Po kjo Serbi ishte pardje, ishte dje, është sot dhe do të jetë kështu den baba den. Ju jeni ata që jeni mundu me i hy mbrapa kësaj Serbie raciste. Ju jeni ata që për këtë Serbi raciste keni vra djem të ri, keni rrah, plagos, torturu e burgos. Ju jeni ata që i keni falë çdo gjë kësaj Serbie raciste, i keni dhuru toka, katunde e qytete... Ju jeni ata që jeni grind deri në skajshmëri me vllëzërit e juaj për këtë Serbi raciste, dhe asnjëherë nuk jeni pendu, dhe ju jeni ata që këtë Serbi raciste e keni dashtë, e doni dhe do ta dueni më shumë se vllëzërit e motrat e juaja, më shumë se edhe nënë e babë.

Marre duhet me ju ardhë, që ju sot Serbinë e juaj e quani raciste. Po ta kishit këtë bindje edhe me zemer e shpirt, ashtu si e njef edhe bota mbarë, që Serbia me të vërtetë është raciste, ju sdo të bisedoni me ta, sdo të hani, pini e asishni me serbët racista, dhe se do ta kishit mësue njëherë e përgjithmonë se si duhet sillë në politikë edhe me racista e edhe me karpatista.

Juve duhet të ju vie inati nga serbet dhe Serbia raciste, sepse ata janë më atdhetar, më patriota, dhe se ata një shekull përpara e masin se çka do të punojnë pas njëqind vitesh. E ju? Ju vetëm a ju shtrohet dikund ndonjë darkë e majme, se përndryshe jo vetëm atdheun por edhe nënë e babë i harroni.

Edhe pse ne jemi fatalizuar me politiken e juej të deritashme, përsëri kam shpresa dhe se fatalitetin sdo ta pranojmë asnjëherë. Ne nuk kemi llogari të humbim tash çdo gjë kur dihet fare mirë se një kolektivitet njerzor e ka fiksuar shkaktarin e së keqes së deritashme. Ata jeni ju dhe vetëm ju.

Shpesh më sillen vërdallë mesazhet brilante të së kaluares dhe tradites sonë, të cilat patjeter se duhet jo vetëm ruajtur por edhe aktivizuar në jeten tonë, për hir të kombëtares, guximit dhe komplektsisë sonë në këto shpërputhje tejet të rrezikshme për ardhmërinë.

Në këtë shkapërderdhje pothuajse tragjike, të mbrosh gjuhen tënde, shkollen, historinë, traditen e trashëgiminë; të çmosh librin tënd dhe gjenijt e popullit, ta shenosh atë që është e jotja, historike dhe që të takon vetëm ty, më së paku ka të bëj me nacionalizem apo racizëm. Fundja, ne asnjëherë nuk ishim racista. Vetëm lëkura jonë i din se çka hoqem nga robrimi njëqind vjeçar serb.Nuk është as atdhetari ta mbrosh token tënde, shtetin tënd, ta duash në mënyren tënde, por diçka më sublime, është dhuntore; diçka teper njerzore, diçka tejet mdhështore që na takon dhe na largon nga trazirat dhe violenca. Këtë, fatkeqësisht ju se keni.

Andaj, dorhiquni vetë.Sa më parë, aq më mirë për ju e për ne.
Dy nocione të shenjëta marrë nga liria e cila liri nuk është vetëm e imja, popull dhe atdhe, smundem me i bajtë as në shpinë e as në autobus, dhe se monoplin mbi to se kam sepse nuk jam as populli e as atdheu, por si njeri dhe si krijues, marr të drejten ta them haptas se Kosoves i duhet ti mëkëmbim këto nocione me gjak të ri, sepse nuk bëhet fjalë për individin dhe egzistencen e tij. Andaj, lagohuni se atdheu dhe populli kerkon ndrrime.

Ju zotrinjë, nuk keni ditë ta nderoni e respektoni atdheun si tempull jashtpartiak, por keni lejue që të grumbullohen mijëra probleme që sot vështirë zgjidhen. Edhe politika amerikane ju kshilloi dikur që Serbisë të mos ia lshoni fort litarin, sepse nuk di të ndalet. Ju nuk dëgjut askend, ju dashtët vetëm pasuri.
Tash, largohuni.
Kosova do procese të njëmendëta e të barabarta me shtetet fqinje. Kosova di ta respektoj demokracinë, përkrahës i flaktë i së cilës jam edhe unë, sepse demokracia ka autoritet dhe do veprim të drejtë.

Po nuk shkuat, dita Kosoves do ti kushtoj disa jetra njerzish. Do të na vrisni si kafshet duke e imituar Serbinë raciste vetëm e vetëm se ju duani të jeni në krye me çdo çmim.
Integrimi ynë në Evropë dhe proceset e reja të saj, janë domosdoshmëri, por jo duke u copëzuar e shkallmuar. Dhe ta dini se çelsi i këtyre çështjeve kombëtare dhe evropiane, nuk gjendet në Serbi. Çelsin e mban gjithmonë vetëm Evropa, andaj ne duhet të bisedojmë me Evropen e jo Serbinë.

Ju populli dhe atdheu im, nuk duhet të harrojmë asgjë. Mundemi të falim sepse falja është dhunti, trimëri dhe burrëri, por jo të na gëlltis harresa si te politikanet tanë.

Ne vetëm duhet të vetëdijsohemi si komb dhe të dimë ta dallojmë mikun nga armiku.
Mbledhja e sotme e UNESKO-s, nuk i qiti në shesh vetëm armiqët e mbrendshëm, por edhe ata të jashtëm. Ne jemi vendi më i pasur i Evropes, andaj edhe kemi shumë armiq, kemi shumë xhamia të reja që UNESKO-s ia zunë pamjen, dhe kemi politikan injorant e me shkolla fallso.

Këta duhet të ikun. Vetëm me ikjen e juej, do të vie liria!

09.11.15
Düren

Sonntag, 1. November 2015

Dialog poetik nga Bexhet Asani dhe Nikoll Ulndereaj


Bexhet Asani

Ç’DO TË MË MARRËSH MË!?

Më more vëllanë,
Nënës mbi faqe,
Iu tha loti.

Më more farefis,
Një mal me mall.
Më more fëmijët,
Lotët m’u shteruan.

Gjysmën e shpirtit,
E kam te ti.

Gjysmën tjetër,
Në atdhe, e shtëpi.

Sa kam frikë:
Ç’do të më marrësh më
Amerikë !?

Tetor, 2010
Pompton Plains, SHBA




Nikoll Ulndreaj

MOS MË HARRO BIR!

Be u bëj syve të mi, me lot, mos të qani,
Se mjaft ka bota lumenj, dete, oqeane.
Siç mërzitet, për fëmijët e tij Bexhet Asani...
Bir, edhe unë mërzitem për hijen tane.
Do të iknit, nga ku buka e të parit, u gatua,
Me rrip të shtrënguar, e sytë plot lot.

Nëntë stuhi shfryjnë dufin, mbi ty e mua,
Na rri te kryet zog i mallit, ditë e mot.
Mëngjes dhe mbrëmje, ngryset vetmia,
Në kraharorin tënd, bir mbështes prore kryet.
Shpirt, ti je gjelbërimi im, vetë perëndia,
Ti je gjithësia, toka, hëna, dielli dhe yjet.

Mos më harro, të më sjellësh, një tufë lule,
Kur të kthehesh, në dheun tënd një ditë.
Në mos më gjetsh, në atë gur, ku më ule,
Bir, në varr rri zgjuar, ty duke të pritë.

Tiranë, shtator 2015



Nikoll N. Ulndreaj


KUR DO TË KTHEHESH ?

Rrëzohet durimi i qiejve mbi mallin tënd të pashuar,
Liqenet e kujtesës trazuar për një shkronjë,
S’është ëndërr, as histori e sajuar, po një yll i prushuar.
Strugan, s' të zë gjumi për një shqiponjë.
Në shi nëpër rrugë si fëmijë këndon këngën e vetmisë,
Kujtesa sfilitur si gjethe peme ajri i fluturon.

Fryma e mëndafshtë e tij, të bjerë si brymë mbi lule ka nisë.
Fëmijë të dhembshur për mësuesin zemra u rënkon.
Vdesin qiellit yje, të tjerë digjen në zjarr, u mbetet skeleti,
Unë e ti Bexhet Asani kafenë e mëngjesit e pimë me pak,
Ndodh, kur nga malli digjen fëmijët përlotet planeti.

Në Strugë të presin, profesor për ty kanë mbjellur zambak.
Malli i gërmon brigjet e kësaj bote e të përlotën sytë,
Detet si zë gjumi, mësuar të përkëdhelet nga duart tua,
Kthehu në Strugë, të shkruajnë në letrën e parë e të dytë.
Ti hesht, përkund mallin e një fjalë për kthim se thua..!

Tiranë, tetor 2015



Bexhet Asani

IKA PA U DIKTUAR !

M' u tret kënga majë lisit,
Mua "të parit" të fisit.

Ulur këmbëkryq si Anteu,
Ika! U tund mali, u tund dheu;
Me lot qan dhe poeti Nikollë N.Ulndreu'.
Më falë o bilbil i malit për dy sytë,
O Nikoll N. Ulndreaj, o Migjen i dytë.

Të them do të vi, nuk e them dot,
Nuk u them se s' do të kthehem, se më mbytin lot.

Pa përgjigje nxënësit e mi kanë mbetur,
Përtejoqeanit unë mësuesi, poet i vetmuar tretur.
Si cicërima zogjsh në pranverë,
Vinin thirrjet nga nxënësit këtë herë.

Si dallëndyshet në shtator grumbulluar,
Ika...Ika..Ika me zemër të thyer pa u diktuar..!

Bloomingdale, më 21 tetor 2015. Nju Xherzi



Nikoll N. Ulndreaj

DEDIKIM
(Mikut tim prof. Bexhet Asani)

Gjethnajë ngjyrë ari,
Pikojnë qiejt,
Veç për ty i im mik;
Bexhet Asani.

Peizazh me bujë,
Lisnajë me gungë,
Një dre malli i plagosur;
Qan me lot në Strugë.

Mallit tënd në peizazh,
I ngre statujë,
I yti s’bëhet kurrë;
Vendi i huaj.

Në më pastë mbet,
Një fjalë e pathënë,
Amerika është uikend;
Struga nënë.

Tiranë, tetor 2015



Nikoll N. Ulndreaj

FJALA JOTE

Të gjithë fenerët e botës nuk mund të dritësojnë sa fjala jote,
Fjala jote dritëson zemra, trurit i jep dije,
Asnjë shkëmb në botë fjalën tënde, s’mund ta lë në hije.
Bexhet Asani burrë me rrënje në taban, shqiponje ndër mote.

                                                                    Tiranë, Tetor 2015


Nikoll N. Ulndreaj

DO TA NDEZË DIELLIN E SHUAR

 Në këtë vend të Ilirit e Skënderit,
Të Fishtës, Naimit e Kadare,
Çel trëndafili i ditës së re.
Në gurra loti, në hark të ylberit.

Ashtu Bexhet si nënat të tjera,
Nëna ime, nëna jote, nëna jonë,
Në dritare saherë u troket era;
Bjeshka u sjell piskamë-jehonë.

Dita jonë qenka ditë e shkruar,
Parajsë është bërë vend i huaj,
Kullat flenë me dritë të shuar.
Etjen tash s’ka kush t’ia shuaj.

Tëra oborret i ka mbuluar bari,
Të ngjasojnë sikur lëndinë.
Heshtje, heshtje, heshtje varri.
Edhe zogjtë s’ia thyejnë qetinë.

Guri truallit, gur i zi, gur varri,
Qan se nuk ka trashëgimtar,
S’ka se ku qeshjen ta marri.
Kullë e ngratë me kokën var.

Do të shkërmoqen ato një ditë,
Rrgallnajë të tëra llaç e tulla,
Nuk kanë mundur më me pritë.
Varrezë shekulli bëhet kulla.

Kanë me u tha pyje e lisa,
Kanë me u vyshk lulet në plisa.
Edhe qyqja ka me qa,
Në kulla shëmuar përmbi tra.

Kanë me ra zile e këmborë,
Do të bëhet durimi borë.
Kur të ktheheni tepër vonë,
Shkretëtirë është kulla jonë.

Murgeshë vashat belholla,
Dhe e lumë rënë në zi.
Tharë dardha tharë molla,
Se nuk bie më shi flori.

Nëpër botë kur të jetë dërrmuar,
Do të kthehet sërish shqiptari.
Do ta ndezë diellin e shuar,
Në vatër të tij, ku lindi i pari..!

Tiranë, Tetor 2015