Dienstag, 24. März 2015

Miltiadh Davidhi - Dy poezi


DRITA DHE YLLI I SAJ

Drita e bardhë dhe e bukur,
Me plot harmoni
Me të dashurin e vet në përqafim
Të përjetshëm.


Më kot thonë se janë të shkurtëra
Përqafimet e lidhjet!


E unë krahët e puthjen s’ia shikoj,
Por shëmbëllen me një grua të zjarrtë
Që digjet në flakë,
Dhe ylli sa vjen e më i bukur
Bëhet natën.Mahnitem
Në këtë mrekulli besnikërie
Pa mundur kurrë ta prek.


Largësia është vijë shikimi
Që e mbërrij sa hap e mbyll sytë,
Me sytë e shpirtit.


E ata të dy kështu jetojnë në shekuj,
E drita lind e vdes
Atje,në shtëpinë e ëndrrave të tyre,
E shpirti im kthehet në psherëtimë.


Këtu në tokë drita e sinqeritetit
Sa vjen e më shumë po zbehet e ftohet,
E po i ngjan dhembjes
Së një flake qiriri,që tretet e shuhet
Mbi qivure të vdekur.


Ndërsa drita e bardhë, e bukur,
E mbështjell
Me një dashuri
Që s’e shuan dot era e kohës që iku,
E as tufanet e shekujve që vijnë,
E na dërgon mesazh ta ndjekim
Këtë,Ujëvarë drite e dashurie
Dhe këtu,në parajsën e tokës së gjall

.
Çdo ditë që lind
Le të jetë për ne një yll dashurie
Përqafuar me të bukurën e vet!





Me fjalë pikturoj dhimbjen time

Pikturoj me fjalë dhimbjen time,
Fytyrën e ëndrrës, dritën e shpresës,
Dhe heshtjen e tè ikurve pa kthim,


Dhimbjen e globit,
E tè qiellit tim,


Format e reve,
E damarët e kuq të gjakut të qiellit
Plagosur nga një e bukur vetètimè
Gjatè shtërngatès,


Zërat e ditës,
E këngën e bulktheve të natës,


Format e frutave dhe luleve,
Peizazhet e vdekëshme njerëzore,
Fytyrën time e fytyrën tënde
Dhe rebelimin tënd njeri,


Pikturoj me fjalë
Ku shpirti është i dukshëm njëlloj si dhe ti.


Pika e lotit është e fundit formë
E lexueshme, që ju shikoni
Ndër faqe mendimesh të rrëshkasë,
Që flet me zërin tim,


E qan me zërin tuaj,
Kur kaq shumè i duhet të vuaj,


Ndryshe, kjo,perandori e pafund heshtje
E dhimbje, e me pak gëzim
Si hënëz të ftohtë,
Do ti hidhte të gjithë në erë,
E do të krijonte një bing beng të ri,


Ndaj pikturoj trishtimin e syve
Zërat që ulërasin për drejtësi.


Pikturoj me fjalë dhimbjen time
Dhe dhimbjen tënde tè bukur njeri,
Shikoni me kujdes;


Njè Monalizë të dhimbshur do të gjeni
Ndër vargje të fshehur me kaq mjeshtëri.


Modena, 23.03.2015.

Epopeja e Karadakut

Poezi nga Rrahim Ganiu

Me vesë prandvere 2001-në
Karadaku ndizet flake
Dhe Shari i Tetovës nis e kallet
Kallet zemra e Pellazgjisë hyjnore.


Është dhënë besa burrërore
Apart’hejd më s’durojnë
Këto troje.


Në Tanushë Malinë Mateç
Hotel Vaksincë Sllupçan
Nikushtak Likovë Orizare…
Në Karadak të Kumanovës
Një zjarrë një flakë një ankth.


Njëmbëdhjetë ditë ballë për ballë
Grykës së pushkës ia vunë krahërorin.
Nuk u zbrapsën trimat arbëror
Mateçit i zbardhën prag e oborr.
Mateçin e tyre e mbrojtën si kalanë
Djemtë e devotshëm që u vranë.


Bijt e bijat e kombit dhe tokës arbërore
Saliu, Iljasau, Faiku, Jetullahu, Emriu,
Llukmani,Visari, Isa, Labinoti, Fadili,
Mevludini, Gjylsera, Muzaferi, Ramadani,
Ismeti, Agimi dhe shumë të tjerë
Me plagë kulluar.


Populli do t’i mbajë në mëndje
Zemër e gji
Dhe s’do t’i harrojë kurrë
Këta engjuj të rinj.


Në Mateçin emri i tyre do të kujtohet
Pranë flamurit të Skënderbeut
Me gjakun e tyre pikuar.


Aty do të qëndrojë emblema jonë
E përjetsisë krenare
Sa të ketë kohë e hapësirë
Se u derdh gjaku për prag e liri
Për jetë e frymëmarrje të lirë.

Donnerstag, 12. März 2015

Gjëma e grave të dhunuara

Poezi nga Faruk TASHOLLI

Ne të dhunuarat e Luftës së fundit
Nuk jemi gra që ndërruam shtratin,
Për një copë turp të skalitur në ballë.

Guri idashurisë sonë peshon aq rëndë
Sa nuk lëviz në zemër. Po
Ai u thye copë-copë kur zbarkuan
Vrasësist e qakërdisur para këmbëve tona -
Të lidhura.

Dikush u vra pa e kaluar lumin
Dikush me fëmijën e shtrënguar për gjoksi
Duke ndjerë ndër dënesje-
Përqfimin e fundit.

E neve, oh, neve-o
Si nuk na mori plumbi?!

Ne u vramë në shpirt dhe aty,
Aty mbajmë vdekjen -
Si guvë me grykë të mbyllur.

Ne gratë e dhunuara në Luftën e fundit
Nuk kërkojmë më shumë se dashuri.

Vetëm ne e dimë çka është e shkreta
Për shpirtin e plandosur nga plagët dhe tash,
Ajo na mungon.

Mjafton të vijë pas shpinës sonë
Vetëm një gisht tregues dhe vrasja
Si refren i trishtë na shiton.

Nëse doni ta shihni vetëm për një çast lirinë
Si Kështjellë,
Ju lutemi, vini vesh në themelet e saj,
Aty ku u murosën klithjet tona -
Si trupi i Rozafës.

Donnerstag, 5. März 2015

Horrat po e çmëndin këtë vend

Poezi nga KOLEC TRABOINI

500 vjet na mbajti Turqia
na thosh fajin e ka Skënderbeu
dhe na bëri më të zi se dheu

pastaj na erdh si na erdh Pavarësia
Zogu vendosi pushtetin
tash fajin e kishte Turqia

erdhën fashistët, nazistët
dhe faji ju la Ahmet beut
mbretit që qafën e theu

pastaj na mbinë komunistët
na bënë të flisnim me gishta
fajin e kishte Zogu dhe Fishta

pastaj u gremis diktatura
doli në shesh një soj vneri
fajin e kish veç Enveri

pastaj na iku ky tjetri
në vend të tij erdh i gjati, i riu
fajin tash e ka veç Saliu

pastaj dhe pastaj dhe pastaj…
fati unë për të qesh për të qarë
tek ikim nga atdheu si të marrë

ku të vejë, ku të futet shqiptari
në burg, nën kërbaç, nën varfëri
të trajtojnë si qen e jo si njeri

kështu po na shkon historia
me udhëheqës bukëshkalë e pa mend
horrat po e çmëndin këtë vend.


5 mars 2015

Sonntag, 1. März 2015

Agim Gashi - Klithma ime për atdheun


Presidente, President, Qeveritar!

Luftuan shqiptarët në shekuj. Luftuan, u vranë, mbetën invalidë, humbën çdo gjë dhe në fund fituan varfërinë. Luftëtarët që e dashten atdheun dhe u sakrifikue për liri, në fund gjeten përbuzjen, varfërinë dhe mjerimin
.
Kush pra përfitoi nga luftëtarët dhe mundi e gjaku i tyre? Matrapazët, karaxhozet e pseudo patriotët. Gjithmonë ishte kështu, e gjithmonë do të jetë kështu. Por, në kohrat tona shumë e shumë më keq. Aq keq sa më nuk ka ku të shkon.Kufiri i së keqes iu afrua Arbërisë kudo.

Sot, luftëtarët e vijave të frontit gjeten mjerimin, nënçmimin, varfërinë...Me mundin dhe gjakun e tyre fituan ata që ishin dhe janë me armikun. 
Në kohen e Enver Hoxhes dhe Titos, luftëtarëve bile u ndanin dekorata.Sot edhe dekoratat u ndahen atyre që kurr nuk shkrepen plumba, atyre që kurr se pane as fronitin e as vijat e frontit, atyre që vjedhin atdheun, atyre që asnjë ditë nuk ishin në kazamatet serbe, atyre që ishin e mbetën tradhëtar.

Në pushtet tani instalohen ata që urrejnë popullin, ata që shajnë popullin, ata që ua ndalojnë jetën e lindjen popullit, ata që shesin dekorata, ata që kurr asnjë mizë nuk e shkelen në emrin e atdheut, spiujt e matrapazët e ngjyrave të ndryshme.

Sot fatkeqësisht, u harruan artistët e këngëtarët e mëdhenjë, patriotët, të përsekutuarit, grevistët e kohrave të rënda, u hrruan të ngujuarit në zgafella, mësuesit e podrumeve, mjekët që falas sheronin popullin, artistët e shkrimtarët....që ishin dhe janë nderi i kombit.
Nderi i kombit sot shpallen tuxharët, tregtarët, profiterët, bashkpuntorët e srebisë e rusisë, milonerët e vjeter dhe ata të mbirë pas lufte si këpurdhat e Agim Baftirit.

Oj Presidente!
O President!

Po a jeni ju në mend apo edhe juve u la plotsisht, dhe më nuk i njifni se kush ishin e janë nderi i kombit e atdheut? A e dini ju, se sot nderin e kombit e atdheut nuk duhet kerkual në vila luksoze e në poste partish e poste qeveritare? 

Nderin e kombit ju e keni në çajtoret e varfëra, në kafenet e invalidëve e pensionerëve pa pensione, në tregjet e pemëve e plaçkave, në vendet ku shitet fuqia puntore për një kafshatë të fëmijëve që na i shajnë të pa shpirtat e atdheut, në kasolla të mbuluara me kashtë e teneçe.

Shiqojeni këtë foto të këtij veterani të dikurshëm dhe mësoni për atdheun e juaj se kështu edhe sot i keni veteranët, luftëtarët e sotëm e të vjeter, ata të cilët su ndalen asnjë minut për atdheun e lirë që ju të zeni vende të të parëve të shtetit. Nga zyrja e nga gazetat nuk msohen hallet e popullit dhe atdheut.

Populli shqiptar sot në përgjithësi u la pas dore.U ngriten vetëm bndat partiake e grupet mafioze, ndanë teritoret e ndikimit të tyre për ta plaçkitë e vrarë popullin, dhe për të dekoruar e shpall hero banditët e kombit. A ju vjen marre ndoj here, apo jeni pajtuar me të kqijat që e kapluan atdheun?


Unë po të isha në vendin e juaj (ju nuk leni njerz të atdheut në krye), nuk do ta lejoja ekzodin e popullit, nuk do ta lejoja hajninë, nuk do ti lejoja mjekrroshat xhihadist të shetisin lirshëm në atdheun e shqipeve e të planifikojnë akte terroriste, nuk do ta kisha shti kafshaten në gojen time poqëse do të kishte vetëm edhe një i uritur në atdhe...e shumë gjëra tjera që ju i toleroni e që për shumë tjera nuk e dini edhe që ekzistojnë. U hapen vrima të zeza në mbarë atdheun tonë, e ju jeni indiferen ndaj çdo gjëje. Në hapsirat tona, kjo gjendje e përmasave të mëdha, të sjell një rrëqethje totale, se në tokën tonë asgjë më nuk shkon mbarë. Je i detyruar të kyçesh në këto plagë krejt me qëllim zbutjeje, për t’iu treguar miletit se jemi para një katastrofe kolektive. 


Shumë më të rënda bëhen plagët kur shtetet shqiptare, jo që nuk ua ndalin hovin, por përkundrazi i cytin akoma banditët që ta dhunojnë çdo gjë kombëtare, duke filluar nga kafshata e gojes, dritat, shkollimi e deri te informimi propogandistik serbo-ruso-islamik. Sot propoganda armike, serbo-ruso-islamike dhe ajo mafiozja e karaxhozëve, po e vjellin edhe vrerin e fundit kundër çdo kujt që nuk mendon si ata. Kur dikur një popull i tërë hipte mbi tanket serbe për ta mbrojtur lirinë dhe nderin dhe për ta shpalosë flamurin kombëtar, sot dalin kriminelët e dhe pshurrin mbi të gjitha të arriturat e kombit, pshurrin përmendoren e Skënderbeut, të Nënës Tereze e ku jo. Ju prap i mbyllni sytë e dekoroni marrzinë e hajninë e atdheut, duke anashkaluar njerzit e varfër, njerzit e pushkës e njerzit e penës.

Kështu edhe Ju e qeveritarët tjerë, po bëheni pjesmarrës në vrasjen e qenjes kombëtare dhe të atdheut. Këndelluni, sepse mallkimi i historisë nuk fal me ryshfet!

Düren, 01. 03. 2015

Afrim Caka - Atdheu dhe sherbëtorët e të tjerëve

Këtë nuk e shkrova për ironi. Fundi i fundit, edhe dorëshkrimet janë një pasqyrë shumë e qartë e karakterit të njeriut. Çdo tipar i karakterit burrëror i shqiptarit, veçori për ne, mishëron drejtimin e dashurisë për atdheun tonë të shtrenjtë. Vështirësit e para mund të lindin nëse forcat tradhtare që i kundërvihen kombit të vetë nuk e lenë atë të arrij qëllimin e vet. Meqë këta gjakprishur janë këtu: për ne janë të vdekur e ca të tjërë luftojnë për një “idealizëm naiv” për shkja e arabë. Soji i tyre duhet përzënë nga atdheu, këta maskarenjë marrin guximin të flasin nëpër foltore këtu dhe, si për ironi, ky guxim i tyre nderohet nga ca shkije, turq dhe mjekërzinjë shqipfolës edhe me duatrokitje.... 

Vetëm ne, në këtë vend të bekuar, siç duket, jemi dëshmitarë të kësaj të vertete, prandaj nuk duhet të heshtim. Kjo është një realitet i hidhur për kombin tonë... Shembuj të një prirje të tillë në Kosovën tonë mund të gjejmë me shumicë. Ka mjaft të tillë, që i relativizojnë vlerat deri në zhvlerësim, ndërsa jo vlerat i imponojnë me të gjitha mjetet, të mundëshme dhe të pa pamundshme, si vlera absolute. Kjo është vetëvrasje! Këtu ne shohim qartë se edhe xhelozia e klaneve patiake, është një formë e shprehur mjaftë bukur, e shprehur me intriga drejtë synimit për pushtetë. 

E ndiej, si s’e ndiej, por, në radhë të parë, e ndiej mungesën e Sylejman Vokshit, Mic Sokolit, Jakup Ferrit, Adem Jasharit etj, të cilëve ka kohë, që u ka mbirë bari mbi varre. Ta duamë atdheun, por të jemi gjithmonë të gatshëm për luftën e re. Duhet të tregohemi më të sjellshëm dhe paralajmërues ndaj shtetit në rastë rreziku. Por i tillë ka qenë gjithmon kujdesi i atdhetarëve dhe i rilindasve tanë. Po, tradhtarët janë gjithmon të zgjuar...! 

Duhet bërë patjetër diçka. Nëse nuk do të ketë respekt për kombin, atëherë i gjithë sistemi i shtetit do të shembet. Më duket se do të më duhet të flas për këtë problem, meqenëse të gjithë këta tradhtarë e spiun ngulmojnë për ta shkatrruar këtë krijes të re që na dhuroi Zoti. Kushedi edhe sa do të vazhdonte ky ankth, qyshkur tradhtarët ishin bërë gati të suleshin kundër kujdo, qoftë dhe kundër dijetarëve të lartë kosovarë. 

Ç’nuk më çon djalli nëpërmend, veç politikanëve, shërbetorëve gjysmëanalfabet dhe grave me ferexhe të mos mbajnë. Ka mundësi që ajo luftë të mos bëhet, por ne nuk duhet ta dobësojmë litarin e harkun tonë dhe mos t’i harrojmë shigjetat. Shpatat tona duhet t’i forcojmë dhe nuk duhet ta zërë pluhuri. Ne duhemi të jemi gjithmon të gatshëm për luftën, të zakonshmen ose intelektualen; por ne duhet të jemi në gatishmeri. Vetëm kjo gatishmeri do t’i jap japë bukuri dhe hijeshi vendit ku kemi lindur dhe ku duhet të vdesim... Vetëm atëherë mund të heshtim dhe të jemi të pa trazuar kur e kemi harkun dhe shigjetën, përndryshe do të lindin grindje. Le të jetë paqja dhe lufta e jonë fitore mbi armiqtë qe na mbajten te robruar deri dje dhe mni mjekërzinjët e sotëm! 

Sa më gjatë të jetë paqja, aq më shumë dobsohesh, aq më shumë mendon se luftëra nuk do të ketë më. Por njëkohësisht duhet të jemi te gatshëm dhe të vetëdijshëm se lufta mund të fillojë në çdo moment dhe në ç’do kohë...  

 
Ky shqiptar ''besnik si qeni'', si sherbëtorë - perjanik në Cetinje, më 1910.

Madhështia e Gazetës “Rilindja” dhe dashakeqësit e saj

Nga Rrahim SADIKU

Ata që e shuan “Rilindjen” e që mundohen ta arsyetojnë turpin e vet, po harrojnë se e gjithë bota mundohet të krijojë traditë e ta ruaj sa më gjatë e sa më denjëisht atë.

“Rilindja” i paska shërbyer sistemit? Pse, mos ata, që edhe vetë ishin, shumica, punëtorë të “Rilindjes”, paskan pritur që mund të botohej atë kohë legalisht ndonjë gazete, që do të ishte publikisht kundër sistemit? Por, ata nuk duhet ta harrojnë se me përcaktimin kombëtar e kulturor, “Rilindja” ka avansuar, krahasuar me shtypin e sotëm, që ne e cilësojmë “demokratik”. Ne e shohim përditë se më shumë ka censurë sot, se sa kur botohej “Rilindja”, që kishte brenda gjithë stafin të përbërë nga shqiptarvët dhe pjesa më e madhe e tyre edhe e dëshmuar me vepër, kombëtarisht.

Po të ndjekej kjo logjikë, ne do të mbeteshim pa histori e pa kulturë, sepse njerëzit tanë më të njohur, i kanë shërbyer Turqisë e sistemeve të tjera, duke nisur nga vëllezërit Frashëri, nga Ismail Qemali, nga Hasan Prishtina e shumë të tjerë, para e pas tyre. Por, ne i nderojmë, i ҫmojmë dhe i kemi pjesë të madhërishme të historisë sonë për punën e tyre, bërë për Shqipërinë e për shqiptarët.

Edhe “Rilindja” duhet të vlerësohet, ҫmohet dhe të ketë vendin e merituar për atë që ka bërë për kombin, për kulturën kombëtare e për qëndresën kombëtare. Kurrë nuk guxojmë të harrojmë se në “Rilindje” kanë punuar mbi 1800 punëtorë, të profesioneve të ndryshme, që i kanë shërbyer populit tonë, kulturës sonë kombëtare dhe emancipimit tonë kombëtar, më shumë se në secilën kohë, deri sot.

Nga e gjithë vlera që ka krijuar e lënë trashëgimi kombëtare “Rilindja” duhet përjashtuar vetëm dashakeqësit e saj, pra dashakeqësit e kombit tonë dhe ata që kanë përfituar duke e shkatërruar, ndaluar dhe etiketuar gazetën më madhështore që ka patur ndonjëherë e që ka Kosova.