Freitag, 17. Oktober 2014

Rrahim Sadiku - Kur ke shumë shokë


Kur ke shumë shokë
(Haxhi Muhaxherit,
në shenjë falënderimi e nderimi
për punën që bënë)

Kur ke shumë shokë
ke më shumë zemër,

më shumë vrull pune,
më shumë mirësi;
kur ke shumë shokë
dita shkurtohet
shndërruar në punë,
në etje për ardhmëri;
kur ke shumë shokë
ke më shumë liri,
më shumë atdhe;
kur ke shumë shokë
veten tënde shpalon para botës,
bota hapet për ty -
i tëri lumturi e dashur je!

17. 10. 2014

Komente ne Facebook:

MIKEL GOJANI, shkrimtar:
Poezi me vlera dimensionale,qe ben fjale per nje krijues te palodhshem te letersise dhe kultures shqiptare, njeheresh edhe shperndares i zellshem te drites se mendimit, te diturise dhe i vertetesise se te tjereve.

AGIM GASHI, rapsod dhe poet:
Rrahimim, e ka vra shenjen sot. Poezi e thurrur mjeshtërisht dhe për një person me vlera të pakrahasueshme kombëtare. Haxhiu nuk u ndal asnjëherë, as në atdhe e as në mërgim për atdhe. Mua zemra mal më bëhet kur shof që Haxhiun e nderojnë njerzit. Fundja ai që nderon Haxhiun, ka nderuar veten. Sepse, Haxhi Muhaxheri meriton respektin nga kolegët dhe të gjithë ata që e shkruajnë dhe e duan poezinë dhe çdo gjë që merret me letërsi. Ju Uroj te dyve suksese e lumturi në fitore të reja!

PREND BUZHALA, shkrimtar dhje studius i letërsisë:
Po i bashkangjitem Agimitt: e ke goditur shenjën me këtë tribut poetik...

Naim Fetaj - Nga Arena e Mykur


NGA ARENA E MYKUR

Nga qielli u zbriti ...nga qielli
Lemeria ...tmerri

N'atë arenë të mykur
...Si ferri

E kënga vjerrë për buzë
...U mbeti
N'atë natë kiameti

Ujqërit u tmerruan...Hijenat
Çakallët e zagarët

Tek ulërinin...barbarët

( Veç do gladiatorë
Krejt qiellin e mbanin
Si flamur në dorë...)

Mittwoch, 15. Oktober 2014

Zyba Hysa - Engjëj të bardhë

 
ENGJËJ TË BARDHË
 
Prisnim kuq e zi në fushë t’i shikojmë,
(Djemtë tanë veshur si engjëj të bardhë),
E kuqja për serbët si demin i tërbon
I zhvesh, i shndërron, ata në steparë...
 
Janë shpirtrat e vdekur shekujve martirë,
Kjo rracë barbare ka shfarosur shqiptarë,
Që u errësojnë llogjikën, gjer në egërsirë,
Krimet monstruoze, të kthejnë në barbarë…
 
Klithamat e nënave që s’dinë as varrin,
Të djemve që serbët u merrnin nga gjiri…
Ulërimat e vashave që më epsh barbari,
I përdhunonin, i sakatonin gjer u dilte shpirti…
 
Rënkimat e tokës shkelë nga këmba juaj,
Kurrë s’u lë të bëni dhe grumi të qetë,
O botë mizore… me fatin tonë mos luaj,
Thikën na ke ngulur… vdekjen e ke vetë…!
 
 

Alexandra Adami - Zbret nga qielli historia

 
FORCA SHQIPTAR !
 
Zbret nga qielli historia,
ISMAIL QEMALI vetë.
Bashkë me ISA BOLETININ,

i sheh hasmi dhe pëllcet!
 
Ç'po gëzon gjithë Shqipëria,
dhe të vdekurit qënkan ngjallë,
brohorasin me fuqi,
forcaa, forca SHQIPËTAR.!
 
Kush guxon të prek flamurin,
atë ngjyrë kuq e zi..
Nuk lejojnë trimat Shqiptar,
për flamur të hanë të gjallë !
Si luanët në arenë,
rreth e rrotull egërsira.
U deshmojnë djajve,
se kush eshte SHQIPERIA...!
 
 

Dienstag, 14. Oktober 2014

Abdurrahman Thaçi - Cikël poetik

 
DESHTA…
 
Deshta; ta pij një kafe
mu në mes të Shkupit,
përballë Urës Gurit
me shoqërinë e vjetër...
Deshta; që të shoh
ç’ngjyra ka atje mëngjesi
Deshta që thinjat e nënës
t'ia përkëdhel me dorë...
Deshta; veç një natë
të shëtis kalldrëmave të Strugës,
t'ia them një, " Tungjatjeta !"
qytetit t'Lasgushit, matanë.
Deshta; veç një ditë
t'i bie, mes për mes Tiranës,
t’i sodisë e të joshem
nga bukuritë e Sarandës.
Deshta; të ulem këmbëkryq
kur dielli lind e perëndon
mbi lashtësinë e Krujës,
aty, ku shpirti të pushon...
Deshta; të shkoj n’ konak
tek kullat e Buletinit,
ta mbjell një fidan
pranë varrit të një trimit...
Deshta; t'ia dëgjoj gumëzhimën,
pazarit të Gjakovës,
ta shkund pakëz mall
edhe në Grykën e Rugovës.
Deshta t’a vizitoj Drenicën
aty ku Baca doli në mejdan
u bë shembull i shqiptarisë
si të vdiset për vatan…
Deshta; të shkoj në Janinë
ta lë një amanet:
“ Ata që e përbuzin Çamërinë,
Zoti do t’i vret!”
Deshta; pak të shplodhem
tek Kalaja e Ulqinit,
për pak çaste t'i harroj
bredhjet e mërgimit.
Deshta; n’ mes këtyre vargjeve
t’a gjeja një sofër të shtruar
t’a ndaj me Ju pak dhemje
t’a fsheh mallin e trazuar!

 
NËNA
 
Fytyrën tënde e pashë
kudo nëpër botë
në shumë ngjyra
e di kur linde
kur shekulli prej shekullit
kërkonin paqë
depërtove edhe në shekullin tim
ndjesë të pastë shpirti nënë
pranverave që u fale këtë ngrohtësi
mua, vëllezërve, motrave
me një djep na rrite
pak nga pak
duke falur dritë
dashuri
bukuri
krijove vatrën
sofrën
bukën e kripën mbi të.
Pa ty
ne nuk do të ishim
nuk do t’a kishim këtë mirësi
dashuri të madhe prore kemi për ty
ndjesë të pastë shpirti nënë
ndjesë…
 
 
 
 
I HUAJ NË DHE TË HUAJ
 
Sonte më mori malli për ato shkrepa malësie
për currilat e shiut mbi strehët e çative
për odën e burrave ku fliste çiftelia…
vallë frymojnë njejtë, përtej ëndrrave të mia?
 
Sa i mjerë që jam në këtë dhe të huaj
qiririn e fikur nuk di si t’a ndez
shikoj fytyra; të ftohta të ngrira,
askush ilirsht nuk më përshëndet...
 
I lodhur nga bredhjet pa cak e pa strehë
me vite e kërkoja një fjalë mbi këtë dhe
askush s’ma tha; vetëm një,”tungjatjeta”
kufiri i ndarjes i paska dhembjet e veta...
 
Si një zog i trembur që s’di se nga vjen
bredhi me njerëz, që s’më pyesin; “kush je?”
më kryqëzohen rrugët, pa emër e mbiemër
në tokën e huaj, pa shpirt e pa zemër.
 
Çdo gjë që shihja mua s’më përkiste
Veç mallit që më brente dhe prushit që m’digjte
Çdo gjë është ndryshe si atje s’ frymon
Edhe rrugët janë të shurdhëta, heshtja t’përvëlon!
 
Stinët po ikin, vitet mbi vrragë m’kullojnë
këtu edhe pena n’heshtje piklon lot
dua të mësohem të jetoj në stilin e huaj
por bardhësia e plisit nuk më lejon dot.
 
Këtu as dita s’ lind, si nga maja e Sharrit
më mungon ai krua mu në mes t’livadhit
nuk e dëgjoj më as gërhamën e Vardarit
që dinte t’ m’i freskonte rrudhat e ballit ...
 
Përtej oqeanit zhytur diku matanë
katundi im i lindjes, një bukuri e rrall’
ajo kulla e heshtur tanimë e zbrazur
portretin e zverdhur m’a ruan me mall.
 
Edhe ato muzgje tani prehen n’qetësi
nuk më gjejnë më me kandilin ndezur
kur letrës së bardhë ia kisha zili
më mungon ajo sofër me këngë e poezi.
 
Sa lojëra fëmijësh e piskamash mbetën atje
sa bredhje e rropatje mbi ato rrugë malore
sa këngë e vallëzime mbetën mbi ato lëndina
sa lotë e dhembje kur u desht m’ i lënë të gjitha.
 
Ju që m’i numëroni hapat e rinisë sime
dhe ju o shpatije që m’i ruani ato kujtime
atje ku më mbetën shumë vjershërime
tani jam shterruar s’ka ngjyrë pena ime.
 
Në çarshinë e Shkupit ai Shadërvani Vjetër
dhe ato rrugicat me kalldërmën e ngjeshur
kot m’i kërkojnë; ecjet, fjalët dhe qeshjet...
se koha këtu, më bëri njeri të heshtur!
 
Sonte më mori malli për ato shkrepa malësie
për currilat e shiut mbi strehët e çative
për odën e burrave ku fliste çiftelia…
athua frymojnë njejtë, përtej ëndrrave të mia?


D U A
 
Dua ta zbraz valixhen, mbushur me mall
në këtë hapësirë ku mungon një fjalë
dua t’i fus gishtërinjtë në mijëra kujtime
t’i përkëdhel rrudhat e nënëlokes sime.
 
I bëj pyetje hënës në këtë natë të vonë
athua edhe atje - njëjtë tani po nusëron
dua t’i pëshpëris t’ia them ca fjalë;
Vallë mëhalla ime me ritëm t’ njëjtë frymon?...
 
Dua të bëhem pre e bukurisë përrallore
të ulem këmbëkryq në maje të bjeshkës
t’i dëgjoj këmborat dhe këngët baritore
dua t’i ngjyros sytë n’ kaltërsinë qiellore.
 
Më mungojnë lojërat, ngarendjet nëpër shi
kërcimi mbi gardhiqe – kacafytja n’qershi...
Dua t’i heq ca unaza t’ kohës, t’ kthehem në rini.
Do ta bëja për besë! Po t’kisha mundësi!?...
 
 
 
DUA TË KËNDOJ
Sonte dua të këndoj
për nënën time
që kurrë nuk e pashë
për vëllain e vogël
që kurbeti
ia shthurri vitet
për poetin
që s’ arrita
të bëhem kurrë...
dua të këndoj
këngën e shpirtit
që i shëron plagët
dhe për dy dashnorët
që u ndanë në udhëkryq...
Dua të këndoj
për gjithçka timen
për motrën që ma varrosën
të mitur
për babain e plagosur
në pritë...
Du të këndoj
me zë
ta shfryj këtë mall...
 
 
 
AUTOBIOGRAFI
Migjen nuk jam
poemën e mjerimit
e dergj çdo ditë
kurbetin e urrej
jetën ma grimcoi
në pabesi...
Rreth vetes,
vetëm hijen e kam
të tjerët thyen qafën
u bënë arnautë në Turqi
 
 
 
 
UJEM DASHURIE
 
o balli im i çiltër!
ti vargu i poezisë sime!
vesëkristali n'fletë trëndafili
ngjyrë e giallë për penën time!
o syri i zi që shkrepëtinë në errësirë
kur m'fanitesh nga qielli
si vals i dëshpëruar,
m'a tund zemrën time
unë ripërtërihem dhe mbushem jetë!
o shpirt-trazuara ime,
strehë të bëra në shpirtin tim
në dhëmbje nganjëherë m'rastisesh
dhe dashurinë ujem ma jep.

 
 
SONTE
 
Sonte kur lulet
etjen shuajnë nga shiu
kur zogjtë përkëdhelen
nga valët e erës.
Unë jam i ngurosur
dhe kërkoj veten në kohë
ëndrrat m’i rëndojnë qepallat
hëna mbretëresha e qiellit
m’i meku bebëzat e syve…
 
Sonte jam përbetuar
në tokë dhe në qiell
se do t’i pushtoj
trojet e lashtësisë
afshin e buzëve do ta ruaj
për natën e shenjtë
për engjullin e strukur n’vetmi
 
Sonte edhe heshtja
është përbëtuar në mua
dhe kot të pres
me zogj n’kraharorë
ti zhgrehesh në vaj
se dashuria është murosur
edhe për ty, edhe për mua.

Sonntag, 5. Oktober 2014

Feriz Ukshini - Cikël poetik

 
MINUTAT E FUNDIT
 
Forcat e krenarisë braktisin injorancën,...
ringjallen ndjenjat e kohës,
flasin emocionet fisnike,
shpërthejnë synime të caktuara,
vullneti i atdhedashurisë,bëhet real,
dëshirat shkrihen në mundësi- pa parakushte!
 
 
 
KËRKIM GJURMËSH
 
Me kujdes, nën fuqinë e arsyes, vështrojmë syhapur,
nëpër shenja fërkemash, shohim lashtësinë,
dhembja dhe krenaria gërshetohen në gjurmë mbresash e kujtimesh
e vërteta me rrënjët e së kaluarës,rrezon mbi themelet e së ardhmes
gurët e harlisur ndër shekuj peshohen me menҫuri kohe,
zënë vend -marrin uratën,si amanet ndër shekuj.
 
 
 
E NESËRMJA
 
E sotmja mbështet kokën në prehrin e së ardhmes,
errësira ngulfatet në rreze drite si një floknajë e dendur
dështimet e pësuara strehojnë të nesërmen pa fakte,
robëria përqafon lirinë, vuajtjet gjejnë shërimin si në ëndërr
mjerimi i mbushur nga kupa e skamjes ngushëllohet në arsye
zbutet zhurma, hiqet vrazhdësia ,njomet ashpërsia në jetë
Ecim dhe në sy kemi copëza kaltërsie
Dita e nesërme quhet shpresë.
E shpresa nuk vdes kurrë !
Kurr mos qofshim pa shpresë!
 
 
 
MALET KANË BESË

Janë bërë malet shkëmbinj graniti
jetojnë me frymë e besë malësorësh,
nën shekujt e pritjes që ende vazhdon,
të pamposhtur mbajnë fjalën,
dhembjen e ndrydhur e fshehin thellë
si në një derë që mbetet e mbyllur gjithmonë
e peshojnë me gurët e ndarjes,
me (gurët )grithat e vijës së kufirit ,që u bënë plagë.
Besojnë se natyra vret trupa kopilash,
me ligjin e kumtimit.
Era këndshëm si puhi forcon shpresën e vrarë
shpërndan polen veriu te lulet e jugut
zemrat e ndara flladiten tërë jetën
me erë trëndafilash të bardhë,
nga lulishtet e kuqe.
Kjo freski këndell e gjallëron,
burimet rriten në prroska ,
përroskat në lumenj mbajnë me blerimin në supe!
Qyteti don ujë
Qyteti don të jetojë…
 
 
 
LUM QË VJEN MËNGJESI
 
Errësirën e natës, mëngjesi e cungon,
në këtë mot të brisht e shprish dhe dërmon,
me flladin e tijë, ringjall e këndell,...

këndshëm heshtazi, freski jetës i sjell.
Dhe jo rastësisht zbërthen imtësitë,
thjeshtëson e qartëson, si kristal pastron,
xhvesh pabesitë, në komb fenë mbështetë,
agu i mëngjesit dyshimet i tretë.
Cleveland, 18 shtator 2014

Mittwoch, 1. Oktober 2014

Ajet Shala - Cikël poetik

 
KODI I URËS
 
Eci drejt qytetit të lashtë ku kodin mbajnë urat
E shikoj lartë mbi pragun e portës së kalasë
Shikoj dritaret e kohës nga errësira të mjegulluara
E buzët e zhuritura kërkojnë gurrat ujë kristaltë.
 
Shoh lisat shekullor që dhimbjet i mbajnë në gji
Dikur nëpër kohëra trimave plis bardhë ju bënin roje
Nën kurorën e blertë jehonte një këngë me çifteli
Vallet dhe këngët majëkrahu bashkonin trojet.
 
Hapëroj përgjatë bregut të Ibrit ashtu kuturu
Freskoj ballin me valët e lumit të Sitnicës
Loti nga malli për fushat dhe malet më rrjedh këtu
E nga Bajgora lart, dëgjoj gjamën e Mitrovicës.
 
Dikur andej lumi tupani binte e kënga na gëzonte
Plis i bardhë shkëlqente në nëtët stërrore pa hënë
Si abazhur minatori, qeleshja mbi koka na qëndronte
E ura Mitrovicën bashkonte si bacë hijerëndë.
 
Helmetat asnjëherë syri im s’i ka pëlqyer
Atu, si bjeshkë më dalin, si miq të paftuar përpara
Nga andej dëgjoi krokatjet e korbave të zinj të urryer
Që mbi fole shqiponjash po bënin gara.
 
Lart nga majat e Selacit më zë burri, bëra kushtrim
Si në kohen e atij trimit plisat të kem mbi kokë
Para kullave të gurit me frëngjia në Boletin
Para varrit të Baces Isë të biem në gjunjë e bëjmë betim.
 
Ramë për këto shkrepa me fole shqiponjash
Më Besa-besë si dikur kur luftonte Baca
Shubarë e shajka s’i duron më as toka
Në dreq vaftë, bashkë me ta edhe Evropa.
 
 
ZËRI I POETIT
(Para kullës së Adem Jasharit)

E di, edhe kulla ime mund të ishte djegur
Si e bacë Ademit
Cep më cep mund të digjej muri
Dhe guri i fundit i oxhakut
Po s’do ma vriste kurrë fjalën
Mes burrash në një log kuvendi
E mençurisë në Qiellin e Shtatë
Do ia vija bajrakun.
 
Dhe vetë një ditë mund ta kisha diku
Një varr të çelur
Nga një cifël predhe
E nga një plumb i mallkuar
O, po ashtin e fjalës
S’do ta lija asnjë cast të mbeste i mekur
Në gryka lahutën do e rizgjoja
Në shekuj me frymë e me duar.
 
Edi, edhe gruri i mbjellë në arë kalli më kalli
Do më ishte djegur
Cep më cep si kjo kullë e bacë Ademit
Shenjtor lirie
Po prapë do të ngrija me gurë më të fortë
E më të gdhendur
E zjarrin, për besë nuk do ta ljia
Të shuhej në troje shqiptarie.
 
Urrejtjen mund ta hidhja tej
Si të ishte një kafshë e coftuar
Po s’mund të hesht, joo, për varret,
Për tokën time të shtrenjtë
Se më vijnë në letrën e bardhë nënat
E fëmija e vrarë sylotuar
Se më zgjohet plaga e trimit në gjoks
Si të ishte det.
 
Mund të më digjej furka e gjyshes Havë
Dhe sofra e bukës
E plisi i bardhë i gjyshit në Tivar
Mund të bëhej një ditë pluhure hi
Po dhe me një dorë do të qëlloja
Me sëpatë në pyllin më të Bukur
Më të madhe do ta ngrija një kullë
Për miqtë e mi më të rinj.
 
Po fjalën, fjalën sërish nuk do ta lija
Të më flinte si macja të oxhaku
Në një hi të ngrohtë
Ku të thërret qetësia
Këtu bëhem kreshnik
E ulem në gjunj te bajraku
Këtu, gazmohem me vete
Se s’faron asnjëherë shqiptaria.

PËR TY KOSOVA IME
 
Nuk jam i pari poet në trojet e tua, Kosovë
As i fundit një ditë s’kam për të mbetur
Në djep Cilja më ka thënë një fjalë të ngrohtë
E një flamur ngjyrë gjaku gjoksin ma ka ndezur.
 
Nuk jam i pari që të njoh historinë me lavdi
Dhe këtu në Alpe për ty sërish thur shkronja
Që ti, Kosovë, të jetosh pa plumat e shkrirë
E vajzat për dashuritë e tyre të thurin kurora.
 
Deshën të prisnin trupin si copa trungu të thara
Të dogjën pragjet e kullat i shpuan me plumba
Një fole ta dogjën në pemët e larta
Dhe deshën të të linin pa këngë e pa pëllumba.
 
 
ËNDRRA IME
 
Ëndrrën ma freskon një melodi e vjetër
Vjen nga andej ku shqip këndon bilbili
Më vjen nga larg, kalon bjeshkë e male
M’i sjell freski ndjenjës, më sjell polen prilli.
 
Këto valë tingujsh mjaltë mbartin sa esa kujtime
Mbledhur nga fushat shqip ku rrezaton dielli
Më ëmbëlsojnë zemrën kah moti me hidhërime
Janë balsam plagësh të marra nga mërgimi.
 
Vijnë me aromë lulesh freskuar nga gurra
Veshur bukur me dy ngjyra që ka flamuri
Nga okarinë lashtësie vallëzon melodia si flutura
E nga teli i lahutës në dysh ndahet përjetsisht guri.
 
Ëndërr gjumi-apo syhapur me vete po më merr në krahë
Më fut në karvanin e mrekullive të tokës sime
Vallëzoj dhe unë me hapin ku fola fjalën e pare
Aty ku ninullat e nënë Fatës më sollën gjumë shenjtërie.
 
Aty ku gjuhen e ëmbël të Naimit e dëgjova
Me të eca në botë e këndova Himnin e Flamurit
Aty mësova alfabetin e Kristoforidhit me shkronja
Me betimin ”Atdheun brenda vetes” brenda gjoksit të burrit.
 
 
A THUA SE JAM ME ZINGJIRË?
(Monolog i braktisjes)
 
Nëntë muaj
E piva gjakun, u rrita,
E vadita shpirtin tim
Aq të përkëdhelur
Isha jotja e tëra
Tek thithja frymën tënde
Oh, sa të ngrohtë me dritë behari.
 
Sa e etur isha
Tek bëhesha pjesë e frymës
Si të isha lulja e parë e porsaçelur!
Zinxhir i lidhur isha
A si një valë kaltërore deti
Ku fluturonte pelikani.
 
E doja
Të ishe mirësia
Që në jetë kaherë më mungonte
Po ti doje
Vetëm, në duart e tua
Të ish princeshë dashuria
Me buzët e tua
Me puthe syrin që nga gëzimi lotonte.
 
E unë
grabita erën tënde
Si të vije nga zjarri me shkëndija
Ooo, kurrë
Kurrë nuk e harroj dorën, ftyrën, duart
Mbaja gishtrinjtë
Nga frika se mos më humbte në hone nata
Aty,
Në mollëzat e faqeve që butësisht i prekja
E dashuruar isha vetë valë deti
Në gjirin tënd ku karvani ecte para,
Vetëm përpara.
 
 
ZJARRI QË DUA
 
Më dogje një ditë, më zjarrmove
Me shpove në fjalë pabesi
Dije se kam vetëm një dashuri në mote
Që emrin e ka nënë, kaltërsi.
 
Ti ishe shoqe në qiell vetëm me re
Ti ishe shoqe me diellin dhe zjarrin
Të ishe shoqe me lulen që çel në bjeshkë
Për ty prisja ditën si udhëtari.
 
Të kam kërkuar në çaste sublime
Të kam kërkuar zgjuar dhe në ëndërr
E telin e lahutës për ty e kam shtrënguar
Që t’i jap udhë fjalës dhe këngës.
 
Të ishe e mbete këngë e maleve të bukur
Të ishe kënga e agimit që të pres me etje
Të ishe gurrë bjeshke dhe varg i mbrujtur
Notë e pentagramit ku ka vetën lotë dhe heshtje.
Doja të isha…
Të isha poezi e bukur e një poeti
Të isha valë e kaltër dhe dallgë deti
Për ty të isha një bahçe me mollë të ëmbla
Që të të vija natë e ditë në ëndrra.
 
I Bukuri i Dheut të isha një here në jetë
Si fara e shëndetshme në tokën e mbjellë
Të isha një mbret dashurie që zjarrin ta jep
Mes buzëve të tua si luljaqë sapo çel.
 
Të isha si diell i bardhë ndër yje
Me trup si fidan bukurije
Gjak i zemrës tënde të isha në pyje
Të isha për ty dehje kaltërsie.
Doja të ishaaaa