Mittwoch, 17. Juni 2015

Rizah Sheqiri - Kur ik poeti


Kur ik poeti

- G.Xh -


Fjala pikëllohet
Dhembja trazohet
E mërrolet moti
Sa deti pikon loti;

Qajnë lejlekët bilbilat
Fluturat trëndafilat
Lepurushët sorkadhet
Shkronjat abetaret...

Dhembja kur je larg
Vërshon në cdo varg;
Metaforë simbol e rimë
Përmbyten në pikëllimë.

Kur ik poeti...

... Eh lum miku
Gabim gabim e ke
Poeti nuk iku
Është këtu me ne!

Se...

Vdes princi lypsari
Fshatari e mbreti
Por s'vdes kurrë
Fjala - poezia - poeti.

Suedi, 16.06.2015

Dienstag, 16. Juni 2015

Agim Gashi - Ku ka m'rri Isa Mustafa...

  

KU KA M'RRI ISA MUSTAFA
 (Vargje me spec)
  
Qou Rrahman, Rrahman Morina
Qysh ke dasht u ba Prishtina,
Sorra e qafka nëpër lisa,
Midis sheshit ti ka pru Isa.

Nal e kqyr mos të dhimtë qafa
Ku ka m'rri Isa Mustafa,
Me langojt e Kosovës
Po ja prish partinë Rugovës.

Ibrahimin a e mban mend
Partisë tane kurr si la vend,
Intervistë pas interviste
T´la pa partinë komuniste.

Tash ka trima që mbajnë bajrakun
Hatri yt e nxjerrin hakun,
N´Parlamentin ku ke dhanë shpirt
LDK-në Isa po e mbytë.

Ku i ke lanë therrat, lisat,
I ka mbledh krejt aktivistat,
Veç librezat që si kanë
Komunista në shpirt janë.

Düren, 15.06.15

Dienstag, 9. Juni 2015

Gjenerali i kryengritjeve mbarëshqiptre

ISA BOLETINI

Nga: Prof. Murat Gecaj
publicist e studiues-Tiranë

Kryetrimi shqiptar, “Heroi i Popullit” Isa Boletini ka thënë: "Njëqind herë jetën e jap, por jo kurrë: Armën, Nderin, Flamurin e Atdheun tim!"

Lumenj gjaku u derdhën nga populli  trim e liridashës shqiptar, deri sa u kurorëzua akti i madh historik i 28 Nëntorit 1912, kur Shqipëria u shpall shtet i lirë dhe i pavarur. Në ballë të sa e sa kryengritjeve masive të shqiptarëve, kundër pushtuesve otomanë, qendruan shumë trima të ditur e luftëtarë. Me armë e me penë, me guxim e dituri, ata nuk kursyen asgjë, që të realizohej ideali ynë i lartë kombëtar.

Kur kujtojmë figurat e shquara të Kombit tonë, menjëherë mendja na shkon edhe te biri i thjeshtë i Boletinit të Shalës, në Mitrovicë të Kosovës, Isa Boletini ose, siç e thërrisnin malësorët “Isa Begi”, për të shprehur kështu nderimin dhe respektin e veçantë për të.

x    x   x

Lindi më 15 janar 1864, në një familje me tradita atdhetare. Kushtrimi i Lidhjes Shqiptare të Prizrenit për luftë kundër armikut, çoi në këmbë edhe Isën 17-vjeçar.Kudo, u dallua shpejt për trimëri dhe guxim, zgjuarësi e urtësi. Armiku pushtues e shprehu urrejtjen e madhe për të edhe kur i dogji kullën e tij, gjashtë herë dhe gjashtë herë e rindërtoi. Nuk u mposht ndaj përndjekjeve e presioneve dhe gjurmimeve, që i bëheshin nga pushtuesit gjakatarë. Ka mbetur në kujtesën e brezave shprehja e tij e njohur: "Unë jam mirë, kur asht mirë Shqipnia". Ndërsa nuk e zinte gjumi, kur shihte padrejtësitë dhe synimet grabitqare të otomanëve pushtues dhe të monarkive shoviniste fqinje.

Në fillim të shekullit të kaluar, Isa Boletini u vu në krye të Malësisë së Shalës dhe bashkë me Idriz Seferin u dallua në udhëheqje të kryengritjeve antiosmane të viteve 1910-1912. Veçanërisht, spikati trimëria e luftëtarëve shqiptarë në grykat e Kaçanikut e Cerralevës. Shumë domethënës është epiteti, që i vuri shtypi i kohës, i cili e quajti Isa Boletinin: "Gjenerali i kryengritjeve shqiptare".

Ai udhëhoqi me trimëri luftëtarët shqiptarë edhe për të kundërshtuar synimet anaksioniste të shteteve shoviniste fqinje serbo-malazeze etj., që kërkonin t'i copëtonin trojet shqiptare. Qëllimi i lartë, që i vuri vetes, e afroi atë me atdhetarë të shquar e udhëheqës popullorë, ndër të cilët ishte dhe Ismail Qemal Vlora. Biri trim i Kosovës, Isa Boletini ishte në mbështetje të Kuvendit të Vlorëss e përkrah tij dhe delegatëve të tjerë shqiptarë, si: Luigj Gurakuqi, Mithat Frashëri, Vehbi Agolli, Babë Dudë Karbunara, Nikollë Kaçorri, Dervish Hima, Rexhep Mitriovica, Myfit Libohova, Jani Minga, Bedri Pejani, Ilias Vrioni, Dhimitër Zografi etj.. Njëzëri, ata nënshkruan Aktin e madh historik të shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë dhe valvitën lart Flamurin tonë Kombëtar, pas 500 vjet robërie, nën sundimin otoman. Prijësi i betejave legjendare kundër pushtuesve armiq, Isa Boletini, në krye të mbi 300 luftëtarëve të armatosur kosovarë, u bë mburojë e çeliktë për zhvillimin dhe suksesin e atij Kuvendi të madh historik. Ndër të tjerët, aty mori pjesë aktive dhe “Mësuesi i Popullit” Sali Gjukë Dukagjini, delegat i Pejës, Gjakovës, Plavës e Gucisë. Shtypi i kohës e përshkruante kështu ndihmesën, që ky dha, në ato ditë:

"Vetë Ismail Qemali, kur e pa të ndezur, duke folur për rëndësinë e asaj nate, e afroi afër dhe e puthi në të dyja faqet, me lotë ndër sy. Sali Gjuka kishte ndërgjegje me të vërtetë kombëtare. Kur ky pa se delegatët e Korçës mungonin në atë mbledhje, e qau fatin e zi të atij qyteti dhe propozoi që të zgjidheshin delegatë të tjerë, duke qenë se Korça ishte e pushtuar prej armikut".

x   x   x

Isa Boletini është i njohur edhe për udhëtimin, që bëri më 1913, nëpër disa shtete të Europës, për të mbrojtur me çdo kusht të drejtat legjitime tëë popullit shqiptar, të cilat donin t'i nëpërkëmbnin armiqtë e përbashkët të Shqipërisë dhe Kosovës.

Shovinistët serbomëdhenj kërkonin ta largonin trimin atdhetar nga rruga e tij e luftës për të drejtat kombëtare. Prandaj u përpoqën, me dinakëri e me të holla, i propozuan poste e detyra, që ta afronin të bashkëpunonte me pushtuesit e rinj ose, të paktën, të hiqte dorë nga lufta e tij e vendosur. Por Isa Boletini trashëgonte cilësitë më të mira të shqiptarit, si krenarinë, besën e burrërinë etj. Prandaj, i përçmoi të gjitha ofertat e përpjekjet e armiqve dhe, si kurdoherë, mbeti luftëtar i papërkulur, i vendosur deri në fund, që populli shqiptar të ishte i lirë dhe i pavarur. Ai i qëndroi besnik idealit të tij, betimit që kishte bërë një herë: "Unë, njëqind herë jetën e jap, por jo kurrë: Armën, Nderin, Flamurin dhe Atdheun tim!"

Pasi ushtritë  austro-hungareze pushtuan Cetinën, Isa Boletini kaloi në Podgoricë. Gjenerali gjakatar, Vashoviqi bëri plane për të organizuar një kurth. E lajmëroi të shkonte tek ai, por Isa e mori vesh qëllimin e vërtetë e djallëzor dhe nuk u bind. Në këto rrethana, forcat malazeze organizuan një pritë tjetër, në befasi. Ndërkaq, I.Boletini qëlloi me kobure, duke dhënë kështu sinjalin e luftës. Beteja ishte e përgjakshme dhe ai qëndroi si u ka hije trimave, deri sa u nda përgjithnjë nga jeta. Pranë mbetën dhe djemtë e tij, nipat e disa bashkëluftëtarë. Aty, te Ura e Ribnicës, përherë u çimentuan themelet e një lapidari trimërie e burrërie, në shërbim të çështjes së madhe mbarëkombëtare. Kjo ngjau më 23 janar të vitit 1916.

 x    x    x

Tashmë, është e njohur një histori, nga jeta e këtij kryetrimi shqiptar, që po e ripërsëritim më poshtë. Më 1913, atdhetarët Ismail Qemali e Isa Boletini shkuan bashkë në Londër, përfaqësues të denjë të popullit tonë. Aty do të takonin kryetarin e Konferencës së Ambasadorëve, për t'i shprehur protestën e vendosur ndaj padrejtësive të mëdha, që po i bëheshin Shqipërisë. Gjithashtu, do t'i çonin atij betimin solemn dhe të njëzëshëm të mbarë shqiptarëve, se ata ishin të vendosur deri në fund për t'i bashkuar trojet tona amtare, të cilat na i kishin lënë të parët tanë trashëgim, brez pas brezi.

Ishte një rregull i caktuar që, para se të hynin në zyrën e sër Eduard Greit, duhej t'i lenin armët në garderobë. Këtë kërkesë ia përsëritën edhe rojet Isa Boletinit, i cili veproi po ashtu: la koburën në garderobën e duhur. Pas bisedimeve zyrtare, Grei iu drejtua Isës me të qeshur: "Më në fund, zotëri Boletini, atë që nuk e kanë bërë dot pashallarët turq, e bëmë ne, në Londër!" Kreshniku i Kosovës martire e mori vesh mirë se diplomati  europian e kishte fjalën që, gjoja, ata e paskëshin çarmatosur!? Ndërkaq, Isa Boletini e shikoi drejt e në sy ministrin e lartë  dhe, po me buzëqeshjen dhe krenarinë e ligjeshme të shqiptarit, trim e të zgjuar, të paçarmatosur kurrë, iu përgjigj shkurt e prerë: "Jo, besa, kurrë, as në Londër!" Aty për aty, nga gjiri nxori një kobure tjetër, me fishekët në gojë...

Marrim, kështu, nga jeta heroike e këtij luftëtari të shquar të lirisë e Pavarësisë, mesazhin e madh që ka përcjellur historia për shqiptarët: Ata kurrë nuk do të durojnë t'i shtypin, t'i çarmatosin as t'i nënshtrojnë armiqtë, sado të fortë e dinakë të jenë. Shqiptarët "e bëjnë dekën si me le", kur i thërret zëri i tokës amtare, kur rrezikohen seriozisht liria dhe pavarësia e tyre. Për këtë gjë, flasin qartë sakrificat e shumta, që provoi në luftën kundër pushtuesve serbë, deri sa u çlirua, populli martir i Kosovës, vendlindja e kryetrimit Isa Boletini, "gjeneralit të kryengritjeve shqiptare". Gjeneralë të tillë të shquar, si Adem Jashari me bashkëluftëtarët, bënë që andej të largohen të mundur pushtuesit serbë dhe Kosova të hyjë e sigurtë në rrugën e lirisë dhe  pavarësisë, që e meriton.

Tiranë, më 9 qershor 2015

Shënim:

Megjithëse nuk jam poet, figura e ndritur e Isa Boletinit më ka frymëzuar që, kohë më pare, t’i shkruaja pak radhë, në vjershën, që po e paraqes më poshtë...Ju falënderoj për mirëkuptimin!


DY KOBURET E ISË BOLETINIT

Kur Isa para Lordit Grei qendronte
dhe misërin kokoshka e bëri,
anglezi shumë gjëra mendonte
e me "dredhinë" u ngazëllye i tëri:

"Këtu nuk lejohet, zotëri, me armë,
prandaj hiqe shpejt koburen nga brezi!"
Ndërsa, sakaq, Isa diku atë e vari,
por në kokë një mendim i erdhi.

Ai një  kobure tjetër me vete kishte marrë.
"Ja, u çarmatose sot,o trimi Isë!"-
foli Lordi me qesëndi dhe në sy e vështroi,
se si do të vepronte bir’ i Shqipërisë.

Pa iu dridhur qerpiku Isës-burrë,
nga xhepi nxori koburen, të re flakë:
"Mua nuk më çarmatosë kush, kurrë!",
tha ai, si t'i kish rënë Lordit shuplakë!

Montag, 25. Mai 2015

Rrënimet në Kumanovë nuk pasqyrojnë rezikun e Maqedonisë


Nga Daut EMINI

Mbrëmë duke pirë kafe me disa miq në Tetovë, në një moment biseda u ndryshua. Populli thotë ...“ku dhemb dhëmbi shkon gjuha”! Pikërisht ashtu ndodhi, biseda zhvillohej për Kumanovën! Nuk besoj të ketë shqiptar, kudo të jetë, të ketë dëgjuar dhe të ketë parë skena nga Lagja “e Trimave” në Kumanovë, dhe mos të ndien dhimbjen në shpirtë. Shumë nga ato e ndjejnë aq thellë sikur t’i kishin përjetuar vet ato dhimbje, vuajtje të popullatës shqiptare të Lagjes së “Trimave”! Kështu gjatë bisedës me miqtë, secili në mënyrën e vet, tregonin imazhe rrënqethëse, tmerre që i kishin parë nga pamjet televizive, apo fotografi të publikuara nëpër rrjete sociale. Në një moment, pikërisht kur biseda sikur s’kishte fund për ato skena trishtuese, në një moment bisedën e ndërprreu miku që e kisha në krah të djathtë, me fjalët: “Më lejoni miq, kështu ne mund të bisedojmë një javë të plotë, dhe përsëri mos të kuptojmë se çka përjetoi dhe si duket realisht Lagja “e Trimave” në Kumanovë! Prandaj kam një propozim konkret! A shkojmë, kështu si jemi, nesër, edhe ashtu është e diell, ditë vikendi, dhe e shohim, e prekim dhe i pyesim banorët t’na tregojnë ndjenjat e tyre reale për ato tmerre, atë luftë të vërtet që ndodhi atje”! Ne të tjerët, që po e dëgjonim me shumë kujdes propozimin e tij, reaguam përnjëherë, sikur të ishte një skenë teatrore e ushtruar disa herë, duke thënë: Pajtohemi, është një propozim shumë i qëlluar! Të gjithë e falenderuam mikun për propozimin aq të zgjuar.

Pas propozimit të mikut tonë, kahja e bisedës u ndryshua, ndonëse tema mbeti e njëjtë: Lagja “e Trimave” në Kumanovë! Tani filluam të bisedojmë për “protokolin” e shkuarjes. Ajo që ishte e rëndësishme, caktuam kohën e takimit, po në atë kafe ku ishim. Tjetër nuk mund të caktonim sepse asnjëri nga ne nuk kishte qenë ndonjëherë në atë Lagje, prandaj nuk kishim njohuri më shumë për lagjen, në mënyrë që të caktojmë “protokolin” e atjeshëm. Këtë e lam pasi të shkojmë atje, të bisedojmë për mënyrën e zhvillimit të vizitës. Ajo që u pajtuam të gjithë, ishte se karakteri i vizitës tonë të jetë thjeshtë e natyrës qytetare, të shohim nga afër si duket Lagja e “Trimave” në Kumanovë. Kështu vendosëm, sepse ne ishim thjesht një grup qytetarësh të brengosur për atë që u ndodhi bashkëqytetarëve tonë, dhe e njëjta gjë ka mundur të ndodh edhe në lagjet tona. 


Ashtu edhe ndodhi. Sot në mëngjes, e diel, 24 Maj 2015, u takuam në vendin e caktuar. Pasi e pimë nga një kafe u nisëm. Për më pak se një orë udhëtimi, hymë në Kumanovë. Ndaluam në pjesën qendrore të qytetit të pyesim për rrugën më të shkurtë që na shpie në lagje. Pasi e kuptuam se cila është rruga më e shkurtë, u nisëm dhe për disa minuta na dolën përpara ato pamje të tmerrshme, që shumica e shqiptarëve i kanë të njohura.


Ishin skena të njëjta me ato që i kemi parë në Kosovë në vitin 1999, shkatërrime, djegie, rrënime nga Millosheviqi. Ishin skena të njëjta me ato që i kemi parë në Maqedoni në vitin 2001! Por, dua të them, kam përshtypjen se shkatërrimet në Lagjen “e Trimave” në Kumanovë ishin më të mëdha nga ato të vitit 2001! Kjo për arsye, sepse sulmi ka qenë i koncentruar vetëm në këtë lagje. Çka të shohim?! Tmerr! Shtëpi të rrunuara deri në themel, shtëpi gjysëm të rrënuara, shtëpi të djegura, shtëpi që mungonte një erë më e lehtë të bien në tokë,.... Çka nuk pamë tjetër! Unë, si ekspert i ndërtimit, kisha nevoj të koncentrohem më tepër, duke u thelluar dhe duke e pyetur veten, se si ka qenë e mundur të ketë aq shumë rrënime! Ndërsa miqtë, të cilët më shoqëronin, me të drejtë kërkonin të përgjigjem në shumë pyetje dhe dilema të tyre! Pyetje që kishin të bënin me profesionin tim. Kjo edhe për faktin se e dinin se unë kam qenë i angazhuar në rindërtimin e ojekteve të tilla në Kosovë pas vitit 1999, dhe në Maqedoni, pas vitit 2001. E kisha të pamundur të përgjigjem në aq shumë pyetje të tyre që dilnin si “predhat” e armëve të ushtrisë dhe policisë maqedonase gjatë këtyre shkatërrimeve të Lagjes “së Trimave”! Jo pse nuk kisha përgjigje, por pse përgjigjet kërkonin një shpjegim që ato duhej të kuptonin. Prandaj këto përgjigje kërkonin kohë. Kështu, derisa unë përfundoja me një përgjigje, kisha edhe dhjetra pyetje tjera që ishin kureshtar të dinin përgjigjen. Për aq kohë sa qëndruam atje, duke ecur nëpër pjesë të ndryshme të lagjes, kam dhënë përgjigje në shumë pyetje, jo vetëm për miqtë që më shoqëronin, por edhe vizitorëve të tjerë dhe të vet banorëve të lagjes, që kërkonin të kuptojnë nëse objektet e tyre mund të rinovohen! Në fund të vizitës, mbeten shumë pyetje pa përgjigje, në mungesë të kohës. Kjo, sepse secili objekt i rrënuar, kishte disa dhjetra pyetje të veçanta dhe unike, dhe ndryshonin nga pyetjet për objektet tjerë.


Ajo që mund të them me pak fjalë për atë që pamë nga kjo vizitë, është se këto rrënime, shkatërrime, djegie nuk mund të jenë arsye për një aksion, të tillë të policisë dhe të ushtrisë së Maqedonisë, mbi këtë lagje. Këtë e them duke e krahasuar shkatërrimin e fshatit Radushë nga forcat ushtarako-policore gjatë vitit 2001. Këtë e them edhe nga përvoja ime si personi i parë përgjegjës për rindërtimin e objekteve të rrënuara në Radushë dhe jo vetëm. Njëherë është jonormale të krahasohet lufta e vitit 2001 ku kishte disa mijëra ushtar të UÇK-së të mobilizuar kundër forcave ushtarako-policore të Maqedonisë, dhe një aksion ushtarako-policor në Kumanovë, kundër një grupi të armatosur prej 40 ushtarëve. Akoma më e pakuptimtë dhe jonormale më rezullton fakti kur pashë se shkatërrimi i Lagjes “së Trimave” të jetë më i madh nga ajo që i ndodhi Radushës në vitin 2001. Nga 48 objekte me dëmtime serioze në Radushë, nuk kishte as një objekt të rrënuar ashtu, deri në themel, si hasëm në Lagjen “e Trimave” në Kumanovë. Ndonëse në Radushë për shkaqe të dëmtimeve të shumta, ndaj disa objekteve renovimi ishte i pamundur, prandaj u rindërtuan nga themeli! Ndërsa në lagjen “e Trimave” në Kumanovë, pash se kishte disa dhjetra objekte të rrënuara deri në themel, për të cilat nuk mund të ketë dilema nëse duhet të rindërtohen apo të rinovohen. Sepse ato veç ishin të rrënuar tërësisht. Dhe disa dhjetra objekte tjerë me dëmtime aq të rënda të cilët poashtu duhet të rindërtohen nga themeli. Kurse me dhjetra objekte të kategorisë së tretë dhe të dytë, të cilët kërkojnë një analizë detale, nëse mund të rinovohen apo duhet edhe ato të rindërtohen! 


Pa dashur të hy në analizë politike dhe ushtarako-policore për atë që ndodhi në Kumanovë, dua të vazhdoj në atë që e fillova më lartë. Si qytetar që i përcjell lajmet e ndryshme, nga mediumet e shkruara dhe elektronike, por edhe nga ajo që pash në vendin e ngjarjes si ekspert, nuk shoh se ka pikë takimi mes asaj që kam dëgjuar nga zyrtarë të Shtetit të Maqedonisë, për kinse “rezikimit të shtetit” dhe angazhimit të mbi 5000 trupave dhe të arsenalit ushtarak “për mbrojtjen” e Shtetit, nga njëra anë, dhe një “grupi të armatosur” prej 40 ushtarëve në mes të një lagje të populluar me fëmijë, gra, pleq,..., brenda së cilës s’ka asnjë objekt të rëndësisë së veçantë për Shtetin e Maqedonisë, si dhe vrasjeve, plagosjeve, burgosjeve, si dhe shkatërrimeve të lagjes, nga ana tjetër, që ndodhën në Kumanovë.


Ajo që unë pashë, pyetja e parë që e kisha, dhe që vjen natyrshëm, ishte: Pse tërë ai arsenal i rëndë armësh, në tokë dhe në ajër, si dhe ai numër i madh,. Ushtar dhe policësh, mbi 5000 forca, të angazhuar në Aksionin e Kumanovës, nuk u përdor për rrethimin “e hekurt” të Lagjes “së Trimave”, ku s’do lejonin të dilte nga lagja as edhe një zog në ajër?! Por u zgjodh mënyra që nuk dha asgjë tjetër përveç dhimbjeve, trishtim, tmerr, vrasje, plagosje, burgosje dhe shkatërrimin e lagjes. Përgjigje në këtë pyetje, sot ose më vonë do të jenë të obliguar të japin ato që urdhëruan këtë aksion të drejtuar, më shumë, kundër popullatës civile, kryesisht shqiptar, se sa kundër një “grupi të armatosur”!

Lapidari që tregon bashkimin e kombit

Nga Rrahim Sadiku

Aty ku malet e Pashtrikut dikur ndaheshin si me thikë nga kufiri i vënë padrejtësisht nga okupatori serb; aty ku mu përmes tokës shqiptare qëndronte vija e padukshme e vdekjes, tash ngrihet drejt qiellit Lapidari i Lirisë, treguesi i madhështisë së luftës së madhe e fitimtare që bëri UÇK. Qëndron madhështor aty, duke i treguar se ky popull kishte, ka e do të ketë bijë e bija që flijohen kurdo për të, që për liri e komb e japin jetën si me le. Në atë Lapidar është edhe Pllaka Përkujtimore me fotografi e me të dhëna për heronjtë e rënë për këtë Atdhe të Shenjtë. Ai ngrihet krenar në fshatin Gorozhub të Prizrenit dhe tregon praktikisht se UÇK-ja është ngjarja më e madhe, më bashkuese e popullit shqiptar. Këta heronj, të ardhur nga të gjitha pjesët e Atdheut, të ndara midis shteteve gllabëruese të tokave shqiptare, kishin vetëm një synim: të luftonin me të gjitha mjetet e pa kursyer as veten, për ta kthyer lirinë e kombit, krenarinë e tij dhe për të hapur perspektivën e bashkimit të gjithë shqiptarëve.
 

Se është kështu përgjithnjë do të na flasë Pllaka Përkujtimore e ngritur në Gorizhub, nga e cila mësojmë se aty ka shtënë rrënjë të thella lirie gjaku i këtyre dëshmorëve:
  • 1. Sali Saramati nga Petrova e Prizrenit, komandant i njërës nga bateritë e artilerisë të Brigadës 168 të ZOP, lindur më 3 prill 1963, rënë në Altarin e Lirisë më 6 qershor 1999,
  • 2. Selver Maçkaj nga Lybeqeva e Prizrenit, zëvëndes shef i ndërlidhjes në Brigadën 168 të ZOP, lindur më 4 janar 1964, rënë në Altarin e Lirisë më 31 maj 1999,
  • 3. Shpend Berisha nga Volljaka e Klinës, komandant i kompanisë së I-rë të Batalionit I-rë të Brigadës 168 të ZOP, lindur më 27 qershor 1959, rënë në Altarin e Lirisë më 31 maj 1999,
  • 4. Gani Saramati nga Petrova e Prizrenit, komandant togu në Batalionin e I-rë, të Brigadës 168 të ZOP, lindur më 1 prill 1968, rënë në Altarin e Lirisë më 31 maj 1999,
  • 5. Abdullahman Gerdellaj nga fshati Rrenc i Sharrit (Opojë), luftëtar i dalluar, lindur më 19 tetor 1964, rënë në Altarin e Lirisë më 2 qershor 1999,
  • 6. Beron Gashi nga Prizreni, luftëtar i dalluar, lindur më 12 shkurt 1975, rënë në Altarin e Lirisë më 31 maj 1999,
  • 7. Aliriza Selmani, nga Tetova, luftëtar i dalluar, lindur më 5 nëntor 1973, rënë të Altarin e Lirisë më 27 maj 1999,
  • 8. Astrit Suli nga Kuçova, lindur në Luzaj të Lumasit, rrethi i Beratit, Shqipëri, luftëtar i dalluar, lindur më 15 prill 1976, rënë në Altarin e Lirisë, më 27 maj 1999,
  • 9. Bafti Haxhiu nga Kabashi i Vitisë, zëvëndës komandant kompanie të Batalionit të I-rë, të Brigadës 168 të ZOP, lindur më 11 qershor 1955, rënë në Altarin e Lirisë më 26 maj 1999,
  • 10. Florim Rushiti nga Medvegja, pjesëtar i Njësitit Special të Brigadës 168 të ZOP, lindur më 2 prill 1979, rënë në Altarin e Lirisë më 26 maj 1999,
  • 11. Salih Zenuni nga Lubishta e Vitisë, luftëtar i dalluar, lindur më 26 gusht 1979, rënë në Altarin e Lirisë më 26 maj 1999,
  • 12. Zejnullah Zejna nga Sojeva e Ferizajt, komandant i njërës nga bateritë e artilerisë të Brigadës 168 të ZOP, lindur më 27 korrik 1967, rënë në Altarin e Lirisë më 3 qershor 1999,
  • 13. Safet Peci nga Mitrovica, komandant i njësitit diverzant-vëzhgues të Brigadës 168 të ZOP, lindur më 13 qershor 1974, rënë në Altarin e Lirisë më 31 maj 1999,
  • 14. Ejup Kosumi nga Stanofci i Epërm i Vushtrrisë, luftëtar i dalluar, lindur më 9. 3. 1977, rënë në Altarin e Lirisë më 31 maj 1999.
  • 15. Xhelal Sopi nga Dardana, luftëtar i dalluar, lindur më 21. 11. 1977, rënë në Altarin e Lirisë më 1. 6. 1999.

Dienstag, 12. Mai 2015

Rrahim Ganiu - Në Kumanovë...


KUMANOVA IME
 

Edhe ai që duhet merr
Shpërblimin e ferrit
Që sillej si fantazmë...
Në ritual të rij
Sot më këshilloj
Të ruaj gjakftohsinë
Mbrenda mundësive
Të banoj në frigorifer
Të bëhem akull
E mos të flasë për vuajtjet
E njerzëve
rr.g. mateçi shkupi



NË KUMANOVËN TIME
FANTAZMA MERR SHPËRBLIMIN E FERRIT

 

Kohë e mjerë e ngjajshme
Me shumë e shumë të tjera
Në ankthin e vdekjes nuk i ke dy duar
Për ti prek plagët ku kullon gjaku
Shikoj shikoj e njëjta skenë
E njëjta arenë gladiatoresh
Në kumanovën time
Shqiptar që duhet të vdesin
Tu shkatrrohen shtëpitë
Po sa të ulë gishtin oborrtari
E ai i ulur në fron në oborr të huaj
Me gisht cakton fatin e fatëkqinjët
Është rëndë ti numrojmë vuajtjet
Sepse duhet patjetër të gjallërojmë
Të skllavëruar marrëzisht
Mes hienash e korbash të zinjë
Prap si shumë herë më parë
Na ngulfatin frymëmarrjen
Unë spartak
I arenave vdesë e ringjallem
Nga i njëjti gisht drejtuar
Në ne në mua e koha më
Konverton fatin jetën
Në kumanovë
Vrasësit numrojnë kufamat
Plotë gjak gjak njerëzish
Fantazma në ritual të rij
Merr shpërblimet e ferrit
Robëria ime më shtërngon
Edhe më tepër frymëmarrjen
Ky është fati im sa e sa herë
Unë vdesë e ringjallem
Ky është fati jonë


Samstag, 9. Mai 2015

Imri Trena - Mbretëreshës së këngës


JU FLET "ZËRI I ARBËRIT"

(Nexhmije Pagarushës në ditëlindje)

Ndizet sinjali i studios,
"Zëri i Arbërit" shqip transmeton,
Bashkatdhetarët kudo në botë
Ky zë në shqip i bashkon.

- Tungjatjeta o mik, o vëlla,
Përmes kufjeve marr një lutje,
"Bareshën" e Nexhmije Pagarushës,
Përcille për mua po munde!

Zëri biblil i Pagarushës,
Në studio sjell Kosovën time,
Baresha faqe qumështi troket në xhame,
Ledhatuar nga të dlira blegërime.

Mbretëreshë e këngëve kosovare
Engjujt të paçin në mbrojtje,
Që pasionin për këngët shqip
Ndër vite s`e shojte.

U mbledhshin zogjtë e Kosovës e Shqipërisë
E i kthefshin këngët sërish tek Ti
Një jetë me këngë jetove
Me këngët shqip - në përjetësi!