Mittwoch, 23. Juli 2014

Majlinda Nana Rama dhe "Perandorët" në Vjenë


Nga Dan Kosumi
 
Vjena, kryeqyteti i kulturës evropiane, ku janë rritur e kanë dalë artistë me famë botërore e ku, edhe shumë atdhetarë shqiptarë, njerëz e personalitete të letrave kanë marrë bekimin e parë, priti këtë herë me madhështinë e një vendi historik përkrahës të shqiptarëve, shkrimtaren nga Shqipëria, Majlinda Nana Rama.

Kjo pikëlidhje, aspak rastësore, duket se krijoi një simbiozë organike mes kësaj toke austriake dhe mesazhit që përcon autorja e romanit ‘’Perandorët’’më të përfolur kohët e fundit.

 
 
Ka qenë Ambasada e Kosovës në Vjenë, ajo që hapi dyert për të organizuar promovimin e romanit ‘’Perandorët’’, i cili erdhi aty pas suksesit në Shqipëri, Kosovë, Gjermani e Zvicër. Ndërkohë, Lidhja e Shkrimtarëve dhe Krijuesve Shqiptarë ‘’Aleksandër Moisiu’’me kryetar Besim Xhelili, do të merrej me gjithë axhendën e aktivitetit, i cili, pati një sukses të paralajmëruar.

Në praninë e shumë krijuesve, Xhelili, si moderator aktivitetit, do t’ja jepte fjalën përfaqësuesit të Ambasadës, Z.Bekim Halili. Ky fundit, i uroi mirëseardhjen autores, duke u shprehur: ‘’Ndihemi të nderuar nga prania juaj këtu. Dua të sjell përshendetjet e mia në emër të Ambasadës që unë përfaqësoj, duke shprehur njëherazi mbështetje në vazhdim për letërsinë, kulturën e artin që gjeneron vlera’’.

Një vështrim profesional mbi romanin ‘’Perandorët’’ solli poeti Anton Marku, i cili u ndal tek mënyra se si është ndërtuar romani, duke vlerësuar subjektin, personazhet dhe strukturën.

‘’E kam lexuar me vëmendje romanin e Majlindës dhe kam arritur të vecoj mënyrën me të cilën ka ndërtuar dialogun autorja. Ajo ka folur me një gjuhë të thjeshtë, duke i dhënë kolorin e duhur subjektit. Po ashtu, personazhet kanë marrë një trajtesë gati-gati shumë jetësore, të prekshme, që e bën lexuesin të bëhet pjesë e pandarë e romanit. Ndërkohë që, me mjeshtëri Majlinda ka sjellë trajtën e përshkrimeve, duke paraqitur lëndën e subjektit, por duke i dhënë asaj forma artistike të një stili të vecantë’’,- ka thënë Marku, ndër të tjera.

Po ashtu, një analizë romanit iu bë edhe nga poeti Dan Kosumi. Ky i fundit në fjalën e tij me temë: ‘’Romani ‘’Perandorët, një zë që duhet ndjekur!’’, solli një tablo të disa prej të dhënave të panoramës së romanit në fjalë.

‘’Romani ‘Perandorët’ ka në vetvete një korpus metaforik të zgjedhur, që të con në thellësi të realitetit, duke lënë pak vend për imagjinacion, por shumë vend për reflektim. Majlinda ka ditur të skalisë mirë portretet e personazheve, duke u dhënë atyre larmi nuancash e dritëhijesh. Stralli artistik i saj ka ndezur shkëndija të reja në letërsinë tonë mbarëshqiptare dhe është një zë që duhet ndjekur. Majlinda ka sjellë një gjuhë të figurshme, me përshkrime, stile, konstrukt profesional për një botë romanore postmoderne, sic është romani ‘Perandorët’. Shkrimtarja nga Shqipëria është pjesë integrale e atij realiteti dhe, në këto kushte, ka vendosur të mos bëjë kompromis me të padrejtën, duke mbetur deri në fund vetvetja. Tek e fundit, ky është misioni i shkrimtarit, mision, të cilin Majlinda e ka kryer me sukses, duke na sjellë një prozë brilante, të një stili unikal në letërsinë e djeshme dhe të sotme shqipe’’,- ka vijuar më tej Kosumi.

Gjatë aktivitetit, poeti shkodran Ragip Dragusha dhe Jehona Sukaj, lexuan edhe fragmente nga romani.

Në fund të aktivitetit, fjala e përshendetjes iu dha autores, por kërshëria e të pranishmëve për të dëgjuar shkrimtaren në fjalë, bëri që bashkëbisedimi të zgjasë. Kjo mënyrë komunikimi i afërt, solli më të qartë përshtypjen për formimin dhe backgroundin e autores, cka bëri që të gjithë të iknin të kënaqur nga ky aktivitet mbresëlënës.
 
Vjene, me 20 korrik 2014

Sonntag, 13. Juli 2014

Fran Tanushi - Cikël poetik


VRASJA E (I)LIRISË

kur i vranë lirinë - ilirisë
emrin ja tjetërsuan
duke e quajtur ballkan

e kthyen në një vullkan
në vend të llavës së valët ...

le të vjell gjak, thanë

lekurën ja lanë varur
shtatin e mbushur me plagë
copë copë ja ndanë

n'magmën e vullkanit të zëmruar
guret e dhimbjës shkrjinë
lulekuqe të reja mbi krater qelin

 
INTERMECO

mbështetur në murin e vajit
mes honeve të fshehura të kohës
netët e mbarsuara me errësirëne shekujve
në flakën e pikturave të grisura shikohen

ujëvaret e loteve të dhimbjës
gurgullimë krojesh zhurmojnë
në shtratin e lumit shkumëzues
fatin e ndrydhur duke përkundur

ndijesinë e shpirtit e vendosë në vargje
stinës se re notat ja shkruaj
brigjeve të valebardhit thërras bilbilat
këngën e mohuar të këndojnë 


LOTET E MALLIT

lotet e mallit përvelues
lumturisë së mohuar
ia dhuroj

zhytur në mëndime
derën e mbyllur shikon

(s) e mbanë shpresa
qe do t’hapet përseri

mezi pret
për të ju kthyer ëndrra
e braktisur natën e shkuar

prushin e vullkanit të shpirtit
ujëvara e syve e freskoj

 
KALORËSI I SHTIGJEVE TË ERRËTA

në një shteg të fshehtë andej nga sundon terri
kalorës i mëdyshur vetetimë kaleron
natë e padukshme shtatzaninë e ngjizi
e nesërmja fshehtësinë e territ shpalon

kalorësi rënd kaluar territ n'arrati
vitheve të gjokut kamzhiku vringëllon
errësira e pyeti shtegun e malit ''Moj -Si''
barrën e natës (lehonë) toka (s)e duron

kalorësi i frikësuar qafës së malit ngutet
ritmi i shpejtuar frymëmarrjen ja topitë
atje poshtë grykave në strofullin e gjarpërit ndalet
kokë e mendjës së rënduar ëndërron flornijët

pylli nuk ka gjuhë ,,shtegtimin’’ të mallkoj
ti je fajtori që vetën turpshëm e mund
në thellesinë e errësirës ujqërit ulërinë
ulkonjat gatuajnë maleve ushqimin tënd


INVAZIONI

gjarpërinjtë i braktisën shpellat

fryer me helmin e grumbulluar
mes shkëmbinjeve të thatë
qendrat urbane i vërshuan

strehim të ri kërkojnë

me ,,lirinë’’ e shkërdhyer
(skutave të adresës së jetës)
në çdo vrimë

frika nga reptilët vërtitet vërdallë
kjo s’është diçka e zakonshme
edhe kjo ditë
(s)i gëzohet lirisë

Samstag, 12. Juli 2014

Fatmir Gjestila - Cikël poetik


QAN SOT NJË KITARË

qielli im sot është Sy i Përlotur…
atje…
atje qan një kitarë....
mos ia terni lotët,
lotët mos ia terni asaj kitare,
do të vijë Vaçja,
do të vijë e në prehër do ta marrë,
ta përkëdhelë me gishtrinjtë e ertë,
t’i këndojë këngën e buzëqeshjes…
mos ia terni lotët,
lotët mos ia terni asaj kitare…


PEMA E LOTIT

Atje,
te ajo gurrë,
brigjeve pa formë;
te ajo kullë e përhitur,
kopshtijeve pa ngjyrë,
qershive pa zogj të bardhë,
korijeve pa diell dhe pa hënë,
lëndinave të përcëlluara, pa lule,
më kërkon shpirti i përlotur i nënës
e, unë... trup e shpirt copëtuar
bredh trotuareve të lagura
kapur fyt a fyt me ikjen.
Atje
po thahet
pema e lotit,
pak e nga pak,
siç sytë e kaltër
të nënës sime.

 
MOS MË SILLNI GOTË UJI

Mos më sillni gotë uji…
Më thërret trofta te lumi;
do të shtrihem të vë buzët
përmbi shkumën e një shkulmi.
Të ndjej drithmat nëpër trup
e ujit brisk të ftohtë,
në thellësinë e tij të humb
buzë për buzë me atë troftë.
E të tretem gurgullimës
të asaj gurre, të dashurës sime,
që nga lfytet e shkëmbinjëve
del me këngë e ligjërime.
Dhe sykaltrës-gjeth tërfili
çdo mëngjes freski t’i fal;
e t’i rri n’qerpik, te syri,
bulëz uji, si kristal.

 
REKLAMË E GJALLË

unë,
para klientëve të tu – një talent i rrallë,
unë,
para teje – një hiç në nevojë,
unë,
reklama jote e gjallë
jam e s’jam,
manekin, i pagojë;
më ngre në qiell si një balonë letre,
në tokë për ty ASGJË jam,
e prapë s’më flak si një top lecke,
të duhem nesër
si reklamë.

 
E DI

Kam etje,
etje kam,
si i marrë të pi krejt krojet e pishnajës
e prapë,
prapë mbytem në një pikël vese...
Atje lahet një shtojzavalle.
Kam uri,
uri kam,
si i marrë të shtroi përpara krejt vjeshtën,
e prapë,
prapë mbytem në mushtin e një molle...
Është tamël prej gjinit të një zane.
Kam mall,
mall kam,
si i verbër t’i përqafoj e t’i puth të gjithë
e prapë,
prapë digjem në syrin e një buzëqeshje…
Është syri i së Bukurës së Dheut.

 
NË KËTË RRUGË S’MË NJEH ASKUSH

Ç’më dole sot në rrugë, miku im,
në këtë trotuar ku s’më njeh askush.
Eh, kallipjekës, ç’ma solle fshatin tim
me aromën e qumështit që digjet në prush.
Në rrugë ma solle hënën e copëtuar,
fshehur mustaqeve të kallinjve;
dikur dhe ajo përgjonte e xhelozuar,
teksa puthja arën e bardhë të gjinjve...
E vajza më thoshte me afsh e gaz:
- Të dua, si askënd tjetër!
Po dije, mos harro, se të vras,
po deshe si mua vajzë tjetër.
Po ti jepma, miku im, kalliri u poq,
si fëmijë të ha, në rrugë s’më njeh askush.
Eh, zemra ime.... zemra ime u dogj,
si kalliri i fundit harruar në prush.

 
KUPA E LOTIT

kur melodi e fundme do të meket,
kur dhe këngë e mbrame do të paket,
të paket për të mos u kënduar më,
atëbotë do t’u lutem syve të mi
të më japin dy rruaza loti,
t’i bëj përrenj dashurie,
në mos harrimi,
në vragat e viteve të mia,
që ende klithin për dashuri
dhe presin t’i hedh me kupën e dhimbjes.

 
LOTI

Unë jam njeri,
qaj për një zog krahëthyer;
me rruzullin e lotit sajoj qiellin.
Unë jam njeri,
qaj për miqtë që kaptojnë dete;
me rruzullin e lotit sajoj udhën e kthimit.
Unë jam njeri,
në mua qeshin të dashurit për të cilët kam qarë;
me rruzujt e lotëve të mi kam sajuar portretet e tyre.
Unë jam njeri,
mos më urreni ju që s’ju kam dashur jo se ju kam urryer;
me rruzujt e lotëve të mi sajoj pak e nga pak udhën për te ju.

Agim Gashi - Shkup është Shqipëria


SHKUP ËSHTË SHQIPËRIA
 
Dridhet Ura e Gurit
Valëron krenar Vardari, 
Shkupi Kuq e Zi n´protestë
Për liri ngritet shqiptari.
 
Valojnë flamujt e shqipës
Rinia ballëlartë marshon, 
Ngadalë o sllav barbari
Shqiptari më nuk duron.
 
I kemi lënë sot fe e parti
U bëmë si grusht graniti, 
Në varrin e Isa Boletinit
Një Yll shprese ndriti.
 
Para vllëzër para për liri
Struga, Dibra e Tetova me Ty, 
Gostivari, Kërçova , Ohri e  Kumanova
Po vjen ngadal e shqiptarit ora.
 
Po ngritet n´përkrahje Prishtina, 
Tirana Shkupit i ka thënë, 
Qëndro o qyteti ynë i t´prëve
Të gjithë kemi një gjak e një nënë.
 
Nuk durohet më sllavi
Me na vra e me na there, 
Me na i dhunu të drejtat tona
T´u  prekë n´moral e në nderë.
 
Po ngritet shqiptari i Arbërisë
Bashkohen motrat e vllëzëria, 
Le ta dijë e mbarë bota
Një ishte e një do të jetë Shqipëria.
 
07.07.14
Düren

Mittwoch, 9. Juli 2014

Ermira R. Jusufi - Cikël poetik


TI JE JETA IME

Jeta ime pa ty
Nuk do të kishte asnjë kuptim,
E them, sepse e ndiej kështu,
Vërtetë jeta ime je ti.

Dua të jam përherë me ty,...

Jetën bashkë për ta gëzuar,
Nuk dua të shoh të shqetësuar,
Gjithmonë të buzëqeshur të dua!

Të ëndërroj shumë shpesh,
Nga ëndrra e këtillë të mos zgjohem kurrë!
Gjithmonë pranë si në ëndërr të dua
Vallë është e mundur të ndodh kështu?

Derisa ëndrra ndodh aq shkurt,
Jeta është e bukur me plotë rrugëtime,
Vërtetë nuk ka kuptim asgjë pa ty,
Ti je jeta ime!

 
 
ISHTE ËNDËERR TIRANA

Mbetet gjithmonë kujtesë
Ëndërr që sjell gëzimin e ditës
Merr udhë rishtas mbi vetull kohe
Në konakun e hapur mikpritës

Ec me shpresat për ty
Qytet me pamje diellore
Shikon kah perëndimi
Bukuri e pamposhtur hyjnore

Kur shkela në dheun tënd
Bota më erdhi në pëllëmbë dore
Takova shumë miq e njerëz të mirë
Jetës sime iu shtua edhe një fitore

Do mbetet qytet i ëndrrave
Që jetën ma lumturoj për fundimisht
E kisha mall ta takoja atë botë
Nga pritja e ngrohtë u lumturova sinqerisht!

 
 
SHIKIMI MAGJIK

Sa shumë doja ti puthja sytë ,
Por nuk kisha guxim atë natë ,
Gjatë më shikoje në bebëza ,
Unë perëndoja në atë shikim të zjarrtë .

Sikur të kishe mundësi shikimi
Të veçoje shkëlqimin e syve plot zjarrë ,
Me habi do pysje pa rreshtur
ç po ndodhë me mua vallë ??

Sa të shkelqenin sytë atë natë gushti ,
Atë natë të bukur plot magji ,
Atë natë digjesha e tëra si prushi ,
Shikimi yt magjik më pushtoj përgjithnjë !

 
 
SI TA GJEJ NJË FJALË

Si ta gjej një fjalë,
Që më ngushëllon sadopak
Si të gjej pak forcë
Nga zemra të të ndaj?

Thonë: "Koha shëron plagët"
Por nuk qenka e vërtetë
Kaluan shumë mote
Ti në zemër më ke mbetur.

Me gjak të ngrirë damarëve
E me shpirt të mpirë
Mundohem të të harroj
Vërtetë qenka e vështirë

. Nuk gjej dot fjalë
Që zemrën ta ngushëlloj
Nuk gjej dot forcë
Nga mendja të të largoj!

 
 
PERTEJ THYERJES SE SHPRESAVE

Fakti që je lënduar ndonjëherë
Nuk do të thotë të mos dashurosh përsëri.
Po të ketë zhgënjyer ndonjëherë dikush,
Nuk duhet të mos besosh më asnjëri!

Nëse të është thyer zemra ndonjëherë
Kurr mos dysho që kjo ndodh përsëri,
Mos harro, jo të gjithë janë të njejtë,
Në fat as në fatkeqësi.

Jo të gjithë kanë qëllim të keq për ty,
Thjesht vlerëso kohën me përkushtim,
Mos gjyko nga pika e parë e ndodhjes ,
Jeta sjell edhe të tjera befasi !

 
 
BEFAS MË ERDHE NË JETË

Befas më erdhe në jetë
Atëherë kur nuk të prita
Sa shumë ma lumturove jetën
Ti je vetë mrekullia!

Befas më preke në zemër
As vetë dot se besoja
Ngacmove rrahjet e saj
Me ty shpejt u lumturova

Erdhe në jetën time
Dhurata më e bukur që dua
Je gjëja më e shenjtë
Je bota e vërtetë për mua! 

 
TI MË DHURON FRYMËZIM JETE

Nëse në sytë tuaj
Të kam shkaktuar trishtim sot
Mos mendo që sytë e mi
Nuk kanë derdhur lot.

Nëse në zemrën tënde
Ke ndjer frikë e shqetësime
Mos dysho që edhe zemra ime
Nuk është trembur nga droja
Që edhe për një çast
Mund të humbisja nga loja

Kur nuk flas me ty
Kur nuk ta dëgjoj as zërin
Kur nuk takoj sytë e tu
Gjithçka në jetë më shtang
Befas i mbyll sytë,
Dhe thërras emrin tend!

Kur përmend emrin tënd
Shijoj edhe një buzëqeshje
Ata sy që më falin dritë
Më dhurojnë frymëzim jete!

Freitag, 27. Juni 2014

Lumturi Plaku - Poezi


E PA FALSHME!

Dhimbja e vendimit marrë
i rrëshqiste nëpër sy,
njomur lotë, të nxirë,të vrarë
e me duart zgjatur para
në formë lutje…
i penduar…

nëpër dhëmbët e shtrënguar,
lëshonte fjalët me grykë,
se mos klithinin, kishte frykë…
e i thotë:
-Ik,ik larg , sa më larg shko
dobësinë mos ma shfrytëzo …
A s’më shef ? Flas me ty
e s’të shof dot drejt në sy,
jam bërë skllav …
skllavi i shikimit tënd të intriguar
e i torturës së zemrës time
në dylemë të trubulluar…
***

Ti e di,që këtë zjarr
dhe unë e dua…
ta shuaj në krahët e tua
edhe ti po ashtu…
brënda meje,hyn si ëngjëll i bekuar..
kënaqësi kjo, veç një çast,një moment,
e kurrë për jetë.
***
Eh,ç’torturë…
brënda mjergullës, qorruar,
shpirtin vrarë e shkatërruar
kur shof veten të lëshuar
në mëkat si ai djalli i tërbuar
dëshirova të kafshoja
mollën,që ish e ndaluar ...
  ***
Ik largohu e të premtoj
në burg heshtje do ta mbyll
të varros, tentazionin,pabesinë
që zemrat na trubulloj…
***

Ti s’je imja
e aq më keq, je e atij,
që edhe ty, por edhe mua,na do shumë …
gjatë gjithë jetës unë me të,
kemi qënë një të pandarë
e sa herë…
kur nuk kishim për të ngrën,
ndanim një copë bukë të tharë
sa netë bashkë që të vegjël kemi
fjetur
e sa herë për njeri tjetrin
me ndonjë ,që mund të na prekte,
jemi rrafur.
***
Oh,ç’kam bërë, një poshtërsi
u lëshova në një pellg mbushur pështymë...
ndaj ik larg…
zemrën shokut s’mund t’ja vras,
e kurrë vetes s’do ja fal
që dhe vetëm me mendim,
o me shikim…
shkela një prinçip të lartë,
shokut tim
i lakmova dashurinë. 

FJALA JOTE

Fjala jote, ngacmim i zemrës gudulisur
si buzëqeshje e ëmbël mjalt më vjen
si prekja e flladit, që sytë e braktisur
në krahë të dashurisë, i përkëdhel
vjen si fëshfërima e dallgës çamaroke,
që ngrihet lartë e shpushpuruar
e prap futet në gjirin e detit,
me të çmëndurisht e dashuruar
më vjen si ndriçimi i rrezes së diellit,
që i futet zemrës e e mbush me ndjenjë
si mbështjellje e krahëve të qiellit kaltër,
që zgjaten e mbi mua si degë mbi liqen…

 
MENDOJ QE...

Miqësia nuk ka moshë,vënd e orare kur fillon
nuk është flutur,që nga një lule tek tjetra shkon
nuk është pranver, që vjen vetëm me një dallandyshe
s’është as një veshje,që e ndrron, e shqep, e bën ndryshe

Nje mik nuk ben zik-zake,nuk hesht,kur folur duhet
sqaron çdo keqkuptim sado i rënde të duket
një mik të vërtetë me vlera,të nderuar
e fal se e do si veten,kur thotë,që kam gabuar.

 
PAK E NGA PAK

Të përballohem çdo ditë në jetë
nuk është shtrat puplash, ka edhe gjëmba
prandaj përleshem në çdo moment
qëndroj si shkëmb, mos t’ rrëshqas këmba
dhe hapa kërrmilli po bëra ngadalë
të ngjit një gjysëm, apo dhe një shkallë
e po nuk munda, me thonjë e dhëmbë
do mbahem fortë, të rri në vënd
se rrukullisja është shumë e lehtë
më çon ku isha e më lë pas
të arri ku jam do ngjitur përpjetë
e vështirë, nga e para ta filloj prap

 
JO TE GJITHA MENJEHERE

Mos i ngrej vetes lavdi, ndere e vlerë
për vendin, ku pa mundime ke arritur
se të gjitha i gjete gati, i more menjëherë
s’provove vështirësinë për tu ngjitur

Ngjitja shkallëve lodh, ti s’ke provuar
s’ke njofur ç’është humbja e dita e trishtuar
mëso, se ndodh si guri, që shkëputet rrokullisur
të përfundosh tek vëndi i fillimit, nga s’ je nisur..

 
FJALA JOTE

Fjala jote nuk e di ...
më ngrof,më gudulis
e si buzëqeshje e ëmbël mjalt më vjen
si prekja e flladit,
si sytë e braktisur në krahët e dashurisë,
më përkëdhel
vjen si fëshfërima e dallgës çamaroke,
që ngrihet lartë e shpushpuruar
e prap futet në gjirin e detit,
me të çmëndurisht e dashuruar
më vjen si ndriçimi i rrezes së diellit,
që i futet zemrës e e mbush me ndjenjë
si mbështjellje e krahëve të qiellit kaltër,
që zgjaten e mbi mua si degë mbi liqen…

 
BUKURI MAGJEPSE

Mbretereshë e bukurisë
Si fjalë ëmbla me buzëqeshje
eskpozon si zonjë stolisur
bukurinë , sfilatë në heshtje
pamje,mbrekulli e rrallë…
gjë e gjallë.
Lemë të hy përbrënda teje
me sy mbyllur të lëshohem
mes jeshilit ,në djep lulesh
buzës lumit të qetësohem
pastaj lemë në gji të natës
ku ndriçojnë hënë edhe yje
të shijoj ledhat e albës
në atë vend me forcë magjie

 
SI NJE MASKE

Një fjalë e thënë,ashtu pa menduar
e kish rënduar,
e thellë në zemër, i bëri plagë,
i mbushi syryn, lum lotët varg,
por pëmbi to, shpejt për ti tharë…
Si rreze dielli, mbi vesën rënë,
si drita hënës, mbretëresh mbi lëmë,
si lulëkuqja e prupurt në arë…
Hodhi si maskë, buzëqeshjen e sajë
të ëmbël shumë e të veçantë
diçka të rrallë…

Samstag, 21. Juni 2014

Arif Moilliqi - Enigmë dashurie


ENIGMË
DASHURIE


Hy
brenda korit si tel i kitarës

nuk këputëm… as nuk lëshoi zë...

E puthi të nxehtit n´kërkim të melodisë

Kjo
është prita që rash
nëpër
çelsin e pentagramit

N´çastine amshimit
marr arratinë nga dhimbje
kur shoh
...marimangat
kanë lëshuar lavra

Në horizontin pa tavan
E vërteta vazhdon

Mbi faqen e bardhë…barikaduan rrugët,
fjalët
Meloditë e topitura edhe
vargu
i etshëm për puthje.

E nesërmja
një vazhdë pluhuri…
ma kafshoi gjuhën
Ma ndrydh buzëqeshjen

Enigmë
misterioze e dashurisë

II.

Më tritol të ndëzur
bëmë dashuri…s´di
më frymëmarrjen e çastit
apo
më zjarrëminë e buzëve
e shuam shperthimin
kur po ia shtrydhnim qumshtin
Palcës së ashtit
Mandej…
Parajsën që e fituam
në lojën e mundimeve
Ta fala si Kujtim
të mbytish trishtimin...

Na detyrojnë ta ndajmë paqën
Në emër të moralit të shpifur

Unë…
Më potretin e tënd në gji
ika
duke brohoritë arenave
O Zot, po shembet qielli mbi Ne

(Hamburg, 2014)